WIRTUALNY OGRÓD EWY G.

Kolor różowy w ogrodzie

2012-02-12T16:57:00.000+01:00

Róż kojarzy się cukierkowo i trochę kiczowato. Ale wiemy przecież, że posiada wiele odcieni. Może to być przysłowiowy róż majtczany, ostre odcienie fuksjowe, czy przypudrowany, nieco zszarzały. W mojej ulubionej książce o kolorach ("Jak dobierać kolory" autorstwa Anny Starmer), wyliczone jest 21 rodzajów różu: ciemne (malina), słodkie (flaming, goździk), ekscentryczne (wata cukrowa), jasne (stara porcelana, róż kosmetyczny). Do odważnych zalicza autorka np. róż koralu. Proponuje łączenie różowego z kolorami jasnymi (kość słoniowa, złamane biele, rozbielone szarości), zielonymi o różnej intensywności lub bardzo ciemnymi, które można nazwać głębokimi brązami czekoladowymi. Ale też z ciemnym i jasnym niebieskim. I choć rady dotyczą dobierania koloru do wnętrz z powodzeniem można je zastosować w ogrodzie.

Na całe szczęście nie wyhodowano jeszcze różowych iglaków. Ale w liściastych miłośnicy różu już się odnajdą (np. znienawidzona przeze mnie wierzba japońska 'Hakuro Nishiki', buk pospolity 'Purpurea Tricolor' - ten na szczęście zielenieje ze złości w przeciągu sezonu wegetacyjnego; inny spektakularny przykład to ciapkowaty berberys 'Harlequin'). No i oczywiście w kolekcji żurawek różu też sporo. W dobie poszukiwania ekscentrycznych nowości i "rarytasów" (jeden z początkujących posesjonatów pragnął mieć w ogrodzie żółto-bordowe cudo szczepione na pniu, bo takie widział u kolegi w ogrodzie), te odważne, oględnie stwierdzając, zestawienia znajdują amatorów.

Ja kolor różowy lubię w kwiatach (aby być ścisła w kwiatach krzewów i bylin). Wiadomo, że będzie to akcent kolorystyczny w określonym czasie, radujący otoczenie przez kilkanaście dni. Łatwo więc zapanować nad sąsiedztwem roślin i uniknąć sadzenia obok siebie kwitnących kolorach zupełnie do siebie nie pasujących (dla mnie np. różowy i żółty).

A teraz po dawce słowa pisanego różowy mix (takie ulubione przez dzieci lody sprzedawane pod nazwą "guma balonowa", brak tylko fluorescencyjnej zieleni).

Orlik

Serduszka

Tulipany

Rozchodnik

Dalia

Tawuła

"Lilie wodne"

Jeżówki

Powojnik

Łubin ogrodowy

Groszek

Floks

Róże

Powojnik

Bergenia

Magnolia

Floks szydlasty

Sadziec

Zawilec

Goździk

Hortensja

Cyfrowa różanka

2012-02-04T21:38:00.005+01:00

Mróz taki, że słowa zamarzają między aparaturą produkcyjną (mózg) a aparatura rejestrującą (twardy dysk).

Przeglądam więc zdjęcia, a przy okazji wypróbuję wiadomości zdobyte na kursie obróbki zdjęć cyfrowych. Pierwszy aparat to była smiena. Potem zenit -kolejny produkt radziecki, pożyczane cyfrówki (jakoś mnie te idioten camery nie przekonywały), a od niedawna własna lustrzanka cyfrowa. No i pora nauczyć się robić coś więcej z fotografią. Wyprodukowałam więc cyfrową różankę. Róże mnie trochę przerażają. swoim ogródku mam zaledwie kilka. A to wymarzają (odpukać, jeszcze mi się to nie zdarzyło), więc trzeba kopczykować albo okrywać. Dużo czasu zajmuje mi więc studiowanie stopnia mrozoodporności. A to chorują. Wybieram, więc te, o których pieszą, ze są odporne na choroby, a potem muszę kupować topsin. Albo jakieś środki na mszyce. I mam wyrzuty sumienia, że traktuje rośliny chemią. Te róże spotkałam pod drodze.

Жар-птица

2012-01-25T17:31:00.001+01:00

Tak jakoś mi się skojarzyło.

Jane Austen brudzi ręce

2012-01-21T18:47:00.004+01:00

Są takie sceny w ekranizacjach powieści J.A. które pokazują prace w ogrodzie.Eleonora

Dashwood z “Rozważneji romantycznej” nakręconej wg scenariusza Emmy Tomphos, oderwanajest od pracy w ogrodzie niespodziewanym przyjazdem ukochanegoEdwarda. Ma ręce powalane ziemią. Czy sadziła na grządce sałatę?.A może bardzo intensywnie plewiła chwasty? Wyciera ręce w fartuchchroniący suknię przed zabrudzeniem, zrzuca go z ramion i jest juzgotowa na przyjęcie gościa. I jak to w filmach bywa dłonie sanieskazitelnie czyste, bez śladów ziemi za paznokciami.

W mojej ulubionejekranizacji “Dumy i uprzedzenia” serialu z Colinem Firthem,Elżbieta i jej siostra Jane również oddają się pasjiogrodniczej. Jest to jednak wersja nie tak hadrcorowa. Nie walająziemią swoich rączek. Ścinają kwitnąca lawendę i róże.Układają kwiecie do specjalnych podłużnych koszyków, abysię nie pogniotło. Innym razem zbierają do podobnych koszykówporzeczki. Ogrodem zajmuje się ogrodnik przemykający alejkamipowożąc swoim ognistym rydwanem – drewnianą taczka pełnązielska. Ta druga wersja (ogrodem, a szczególnie “brudnymi”robotami) zajmuje się ogrodnik, a nie panna na wydaniu, wydaje mi się bliższa realiom. Panna epokigeorgiańskiej wącha lawendę i układa róże w wazonie.

Zainteresował mniejednak ten drewniany pojazd sunący żwirowymi alejkami.

Wyglądać mógłon tak:

Jego woźnica:

Żródło:http://www.mollands.net/etexts/images/snsillus/snsbrockwc20.jpg

A koszyk do kwiatówlub owoców takiej oto konstrukcji:

Snuje się więc nićAriadny, a ja jak Telemach zaczęłam przeglądać wirualnie opsałetomiszcza podręczników ogrodniczych z czasów Jerzego –do wyboru I, II czy III- (jak biblioteki cyfrowe ułatwiają takiestudia; mogę sobie stare ogrodnicze dzieła przeglądać na ekraniekomputera np. to lub to).

Poczyniłam kilkaobrazkowych notatek odnośnie starych narzędzi ogrodniczych.

konewki

grabie

motyki vel haczki

nożyce do cięcia żywopłotów o obwódek

nożyce do przycinania brzegów trawnika

nadal nie wiem czy to motyczki czy haczki (czym się różnią jedne od drugich?)

urządzenie do przesadzania roślin z bryłą ziemi (przesadzarka?)

Niektóre z nich sanadal w użyciu

A na koniec podpory do pnączy (dla tych którzy mają kowalskie zacięcie).

Dziękuję

2012-01-20T06:49:00.000+01:00

za udział w głosowaniu na Bloga Roku. Z mojej kategorii do dalszych rozgrywek "awansowało" 10 blogów. Wirtualnego Ogródu nie ma w tej 10-ce, co było do przewidzenia, kto zaczyna w piatek 13-go ;).
Stwierdzam jednak, że na Małysza i konkursy sie nie nadaję.

Musze ogłosić, że następny post będzie o niezwykłych narzędziach ogrodowych, bo takie zobowiązanie publiczne zmobilizuje mnie w końcu do jego napisania.

Wirtualny Ogród Blogiem Roku ;) ? Głosujcie do 19 stycznia.

2012-01-13T06:59:00.001+01:00

Teraz będę trochę namolna, choć nie wiem czy to dobra data piątek 13!!!

Zgłosiłam swojego bloga do konkursu Blog Roku 2011. Oczywiście dziś nic nie może obyć się bez SMS-ów, więc i tutaj głosowanie za pomoca SMS.

Aby zagłosować na Wirtualny Ogród należy wysłać SMS o treści B00301 na nr 7122.

Konkurs ma kilka etapów, w tym trwającym do 19 stycznia głosują internauci. 10 najlepszych blogów z każdej z kilku kategorii będzie oceniało jury. Jeżeli cenicie, lubicie to co robię zagłosujcie na Wirtualny ogród i wspomóżcie charytatywny cel, na który przekazany zostanie dochód z SMS (koszt 1,23 zł).

Jeżeli chciecie wspierać inne ogrodnicze blogi to polecam blog Megi Moher , Moczarowy Ogród, Biało-fiolet.

1000 rzeczy do ogrodu

2012-01-10T22:10:00.001+01:00

W ramach prezentu na Boże Narodzenie zafundowałam sobie książkę “1000 designs for the garden”.

źródło: http://www.laurenceking.com/product/1000+Designs+for+the+Garden+and+Where+to+Find+Them.htm

Przyszła tuż przed świętami; niemiecka księgarnia obiecywała dostawę na święta i dotrzymała słowa. Dlaczego niemiecka? Bo tam mój małżonek kupuje dużo płyt i zapłata nastąpiła jego kartą kredytową. Do mnie należał tylko wybór dzieła. Jest to zestawienie designerskich praktycznych i niepraktycznych elementów ogrodowej małej architektury od ogrodzeń począwszy a na grilach i naczyniach (?) do spalania drewna skończywszy.

źródło: http://www.laurenceking.com/product/1000+Designs+for+the+Garden+and+Where+to+Find+Them.htm

Niektóre elementy znałam już wcześniej z internetu (zresztą każda rzecz ma w opisie podany nazwę I adres strony producenta bądź projektanta), ale ta książka jest jak podręczny notatnik obrazkowy. Jakoś nie potrafię zapanować nad swoimi ulubionymi adresami.

Zainteresował mnie też rozdział poświęcony ogrodowym i tarasowym donicom

źródło: http://www.laurenceking.com/product/1000+Designs+for+the+Garden+and+Where+to+Find+Them.htm

oraz meblom typu ławki, krzesła i niekonwencjonalne siedziska.

źródło: http://www.laurenceking.com/product/1000+Designs+for+the+Garden+and+Where+to+Find+Them.htm

No ale najczęściej zaglądam do działu w którym pokazana jest sztuka w ogrodzie czyli przede wszystkim rzeźby. Różnego rodzaju cuda na kiju a to ryby

źródło:http://www.mikesavagesculptor.blogspot.com/

a to grzyby

źródło:http://www.jonathangarratt.com/gallery/archives/sculpture/68.php

ptaszki, motylki, mróweczki (trzymam się cukierkowej konwencji)

źródło:http://www.notneutral.com/index.php/

rozmaite jeże i większe zwierzaki.

źródło: http://www.laurenceking.com/product/1000+Designs+for+the+Garden+and+Where+to+Find+Them.htm

“Książeczka” została przejrzana. Z Nowym Rokiem udałam się w Aleje Niepodległości w W-wie, aby zlustrować wystawę polskiego designu zorganizowaną przez Urząd Patentowy “W dobrej formie”. No więc oglądam i co widzę?

Pieńki i tu i tu.

źródło:http://www.lucanichetto.com/ita/Projects/All-projects/The-Fool-on-the-Hill

źródło:http://www.malafor.com/projekty,kategoria-19.html

źródło:http://www.mobles114.com/productes/seients/tabouret/flod.html

źródło:http://www.mowo.pl/bobra.html

Ptaszki i tu i tu.

źródło:http://www.first-aid-design.com/

źródło:http://www.agdyby.eu/index.php?/portfolio/fiu-fiu/

Zastanawiam sie czy nie wcielić w życie kilku swoich pomysłów.

Łączenie kolorów

2012-01-03T21:26:00.000+01:00

Zapewne wstęp powinienzaczynać się pewną dawką teorii i omówieniem koła barw. Alepowstrzymam się od cytowania wikipedii i przeklejania owego koła zpierwszej napotkanej strony na licencji Creative Commons.

Będzie za to kilkaluźnych refleksji i kilka przykładów.

Są kolory, któreszczególnie lubią swoje sąsiedztwo. Cukierkowy róż serduszki współgra z niebieskimi niezapominajkami. I mamy atmosferę sielskiego, przyjaznego ogródka.

A tu moje ulubione połączenie: biały i żółty. Żółty lubię też w kontrastowym zestawieniu z fioletem, a biały podobno pasuje do wszystkiego.

Ale jakoś z oporami przyjmuję połączenie czerwonego z białym (w ogrodzie i w ubraniu, zbyt mi to przypomina oficjalne uroczystości ze składaniem wieńców z różnych okazji; tu mi się też pamięć mi podsuwa zdarzenie-skojarzenie: gościła u mojej koleżanki pewna bardzo sympatyczna koleżanka z Ukrainy, również mi znana; dziwnym trafem dnia trzeciego maja wystroiła się nie całkiem świadomie w białą bluzkę i czerwoną spódnicę, domyślam się, że przy naszym "przywiązaniu" do barw narodowych budziła zdumienie lub podejrzenie o prowokację). Ale to zestawienie mi się podoba, pewnie dlatego, że kosmosy nie sa całkiem białe.

Żółty i brązowo-rdzawy dają sobie radę, choć tu razi nieco niebieskie tło,

ale dodatek różowych jeżówek psuje tę swojską rabatkę (pomijam tujowe tył).

A to jest połączenie wyraziste, ale się sprawdza w różnych wariantach intensywności kolorów. Tu połączono dwie odmiany pęcherznicy kalinolistnej 'Diabolo' i 'Luteus'.

Różowe jeżówki w swojej samotności dobrze wypadły na tle kłującego świerka.

Ta sama różowość floksów w połączeniu z żółtymi daliami wywołuje lekki grymas na moim obliczu.

Podobnie to połączenie kolorów dalii. O zgrozo z mojego własnego ogródka.

Żółty bywa zdradliwy. Jakąś drogą w tworzeniu rabat jest utrzymywanie ich w jednej gamie kolorystycznej. Jednak cytrynowy i ognisto żółty (prawdziwie żółtkowy) nie widzą mi się obok siebie.

Nie korzystnie wyglądają też sadzone obok siebie iglaki o niebieskawych i złocistych igłach. Jest jakaś dysharmonia w takim zestawianiu roślin. Poza tym, jak widzę iglaki sadzone w żywopłocie ten sposób (naprzemiennie żółty i niebieski, albo żółty i zielony) to mnie skręca. Choć raz sama zaplanowałam ogród z rzędami tuj, ale pocieszam się, że nie było nim podobnej mozaiki.

Nie bardzo też lubię takie zestawienie: żółty i czerwony. Choć ono podobno należy do klasycznych. Ale mnie kojarzy się jedynie z betonowymi pojemnikami na placach miejskich obsadzonych czerwonymi pelargoniami i żółtymi aksamitkami. Poza tym, czerwony lubię sam ze sobą, albo z czarnym (tu musiałabym dać zdjęcie swojej szafy, ale to jest blog ogrodniczy a ja nie pretenduję do roli Kasi Tusk).

Kłokoczka i ...?

2011-12-28T18:59:00.003+01:00

Tu mam owoce kłokoczki, naszego rodzimego krzewu. Sfotografowane w Ogrodzie Botanicznym w Powsinie. Z twardych pestek kłokoczki wyrabiano kiedyś różańce, a nazwę swą polską wzięła od klekotu nasion w skórzastych torebkach wydobywającego się przy poruszaniu krzewu przez podmuchy wiatru.Z tej ciekawej strony ciecinski.eco.pl/klok.html poświęconej kłokoczce, dowiedziałam się, że twardego drewna tego krzewu używano m.in. do okładania książek. Na pewno wszyscy kojarzymy powiedzenie "od deski do deski" określające, że książka przeczytana została od pierwszej do ostatniej stronicy. Przypomnę więc tylko, że dawniej księgi oprawiano w drewnianie deski obciągnięte skorą lub pergaminem (ewentualnie rzadziej tkaniną: jedwabnym atłasem lub aksamitem) i stąd mamy ten idiom.

A to też sfotografowałam w Ogrodzie Botanicznym w Powsinie. No cóż, szkoły pokończyłam dość dawno, pewna część wiedzy wyparowała bezpowrotnie. Może ktoś, kto nie liczy na jakąkolwiek nagrodę (poza moją wdzięcznością) podpowie. Męczy mnie ta roślina od dłuższego czasu.

Choinka na wysokich obcasach

2011-12-15T19:50:00.000+01:00

A zrobiłam sobie taką papierową choinkę. Jakoś ze świętami kojarzą się dobrze wytwory z papieru (przy okazji gazeta nie wylądowała w makulaturze, tylko zyskała nowe życie).

Jeżeli zdążę, pokażę jeszcze świąteczny ekstremalny wytwór z książek skazanych przeze mnie na makulaturę.

Piknik w grudniu

2011-12-11T16:22:00.001+01:00

Grudzień nie jest najlepszym miesiącem na piknikowanie, ale to właśnie w grudniu 1816 roku, zaledwie pół roku przed śmiercią (i jak wyliczyłam 195 lat temu), Jane Austen anonimowo wydała swą powieść „Emma”. Nie podejmuję się streścić tego obszernego dzieła. Przez niektórych ceniona jest jako studium pozycji kobiet w ówczesnej Anglii, ja jednak nie zdołałam przebrnąć przez perypetie panny bawiącej się w swatkę.

Źródło: http://en.wikipedia.org/wiki/File:EmmaTitlePage.jpg

Znalazłam jednak coś co mnie szczególnie zainteresowało. Rozdział poświęcony wycieczce do Box Hill.

Box Hill to miejscowość położona wśród lasów ok. 30 km na południe od Londynu. Miejsce, gdzie londyńczycy mogli kultywować swą brytyjskość. Piknikowanie stawało się bowiem na przłomie XVIII i XIX wieku demonstracją przynależności do Imperium Brytyjskiego. Świętowanie poza domem, na łonie natury w gronie rodzinnym czy grupy przyjaciół. Ostentacyjne, wystawione na widok publiczny biesiadowanie i leniuchowanie. Nie mające nic wspólnego ze współczesnym piknikiem: wiklinowym koszem załadowanym kanapkami i jajkami na twardo, własnoręcznie spakowanym i (co za jedyny luksus można policzyć) wyjmowanym z bagażnika samochodu. Podobnie prostacko mogli sobie jadać na rozłożonym kocu prości Francuzi po rewolucji 1789 roku wpuszczeni do królewskich ogrodów i parków.

Źródło: Internet

Aut.: Lostajy (CC), źródło: http://www.flickr.com/photos/ajy/164896001

Emma i jej podobni nie zawsze zabierali kosze piknikowe do swych powozów. Dostarczeniem jedzenia, napojów i piknikowych mebli zajmowała się wówczas wyspecjalizowana obsługa. Tak jak to pokazano w ekranizacji „Emmy”. Wszystko po to aby miło kultywować brytyjskość.

Charles Robert Leslie 'Londoners Gypsying' (CC), źródło: http://www.artfinder.com/work/londoners-gypsying-charles-robert-leslie/

Czerwone przetwory

2011-12-06T18:58:00.001+01:00

Uszyłam czerwony pokrowiec na poduszki ze starej jedwabnej bluzki. W supermarkecie spożywczym w ramach wybawiania roslin z nieprzyjaznego środowiska kupiłam czerwone cyklameny.

I w końcu zrobiłam nalewkę berberysową z owoców zerwanych z tego oto najeżonego nieprzyjemnie, ale pięknie wybarwionego krzewu.

Dwa, a może trzy tygodnie mroziłam je w zamrażalniku. Po wyjęciu nadal wyglądały ponętnie.

Zostały brutalnie moją własną ręką rozgniecione na miazgę (pachniały lekko kwaskowato), zasypane cukrem (1 szklanka) i zalane wódką (0.7 l).

I jest czerwono.

Wyjdzie z tego nalewka o smaku nieoczywistym, lekko ziemistym; do delektowania się w sezonie 2012/2013

O okrywaniu roślin na zimę słów kilka i dwa obrazki

2011-11-20T21:15:00.000+01:00

Jak się wam podoba nastepujące obrazki:

Mnie trochę napawają grozą. Rośliny opakowane jak balerony. Z powodu odległości nie byłam w stanie stwierdzić czy to agrowłoknina czy coś w rodzaju folii, ale ten “chochoł” w niebieskim kolorze budzi moje obawy...

Już pod koniec września widziałam pierwsze objawy goraczki przedzimowej działkowców (to zdjęcia z ROD): cyprysiki odm. 'Columnaris' zostały szczelnie opatulone.

W ogródkach działkowych ludzie gospodarują poza sezonem zimowym, więc te zimowe ozdoby zbytno nie rażą. Zastanawia mnie jednak celowość takich sposobów aranżacji stosowanych przy domach całorocznych. Sadzi się na reprezentacyjnej rabacie przed domem rośliny nie wytrzymujące naszych zim, następnie próbuje się je osłonić przed mrozem owijając białą tkaniną, która po kilku tygodniach staje się szara. Ozdoba wątpliwa.

Sama nie jestem wolna od słabości sadzenia roślin, które trzeba osłaniać na zimę (lawenda, wrzosy), ale są to rośliny “przyziemne”; wystarcza im kołderka z iglastego stroiszu. Myślę, że gdybym wpadła na pomysł sadzenia czegoś wyższego zastosowałabym chochoł słomiany (od razu nasunęło mi sie odpowiednie skojarzenie literackie z “Weselem” i Wyspiańskim – bardzo na czasie – autentyczne wesele Lucjana Rydla i Jadwigi Mikołajczykówny odbyło się 20 listopada 1900 roku).

Na wiosnę muszę sprawdzić, co wymagało tak szczelnej ochrony.

Patriotycznie: o ogrodzie polskim pamiętajmy

2011-11-11T18:04:00.001+01:00

Ostatnio na blogu Megi moher napisałam w komentarzu o ogrodzie w stylu polskim.

Moje osobiste refleksje na temat ogrodu polskiego wywołał artykuł w nr 7/8 czasopisma pod bardzo oficjalnym I nieco pompatycznym tytułem “Zieleń Miejska”. Autorka – Alina Drapella-Hermansdorfer z Politechniki Wrocławskiej – snuje refleksje nad tytułowym “Ogrodem polskim”. Nowym miłośnikom ogrodów proponuje powrót do korzeni i wsłuchanie się w przyrodę (ja rozmawiając z “inwestorami” często mam wrażenie, że w swej edykucji w ogóle nie spotkali się z lekacjami tzw. “przyrody”). Szczególnie utkwiło mi w pamięci zdanie “Wolą pokryć teren siecią brukowanych tarasów i autostradowych ścieżek niż dopuścić myśl o chodzeniu po trawie”.

Zastanawiam się ciagle czym właściwie jest ten “ogród polski”.

Na pewno rabaty kwietne, pewna regularność założenia, krzewy i drzewa liściaste (tak by było widać zmienność pór roku – popatrzcie jak piękne są bezlistne drzewa), warzywnik!!! Oczywiście tradycyjne (rodzime-lokalne) rośliny, lokalne materiały. I zwierzęta – ogród bez zwierząt jest tylko w połowie ogrodem. Dodam, że nie mam na myśli tylko zwierząt domowych, bardziej myślę o owadach, ptakach i innej drobnicy zwierzęcej. Coby było całkiem patriotycznie i świątecznie wpis okraszam biało-czerwonym stadionem narodowym pstrykniętym dziś tuż po zachodzie słońca.

Odwrócony świerk

2011-11-04T18:11:00.002+01:00

Robię projekt. Aby upewnić się co do wymagań glebowych jednego z krzewów zajrzałam dzisiaj do "Dendrologii" Włodzimierza Sanety. Książka jest nieco sfatygowana, wypadają karty ze zdjęciami roślin. Czarno-białe, niekoniecznie wyraźne. Składam kartki i co widzę. Picea abies 'Inversa'.

I poznaję od razu. Tak to ten sam, którego tego lata widzieliśmy na wycieczce w parku w Żelazowej Woli.

Sfotografowałam go z wielu stron - piękny osobnik.

“Roboty” w ogrodzie

2011-10-28T18:59:00.002+02:00

“Człowiek ogrodnik powstał na drodze rozwoju kulturalnego, a nie na drodze rozwoju naturalnego. Gdyby powstał z natury, wyglądał by inaczej, nogi miałby jak chrabąszcz, aby nie musiał siedzieć w kucki, i posiadałby skrzydła, po pierwsze po to, aby zyskać na urodzie, po drugie, aby mógł się wznosić nad swymi rabatkami. Kto tego nie doświadczył, nie ma pojęcia jak człowiekowi przeszkadzają nogi, jeśli nie ma na czym stanąć; jak okazują się nadmiernie długie, gdy zajdzie potrzeba dłubania palcem w ziemi; jak są niemożliwie krótkie, jeśli człowiek chce dosięgnąć drugiego końca zagonu, a przy tym nie wdepnąć w poduszkę pierściennika lub wyrastającego orlika. (...)

Ogrodnik jest zazwyczaj na górze zakończony zadkiem, nogi i ręce ma zazwyczaj rozkraczone, głowę wciśniętą gdzieś pomiędzy kolana, podobny jest do pasącej się kobyły (...) składa swą postać na połówę, siada w kucki, skraca się w każdy możliwy sposób; jak widać, rzadko kiedy ma ponad metr wzrostu.”

Ten celny opis znalazłam w książce Karela Čapka “Rok ogrodnika”, która ostatnio umilała mi podróż pociągiem do Krakowa.

Przypomnę na koniec października, że w miesiącu tym (wg Čapka oczywiście) ogrodnik znalazłszy w swym ogródku gołe miejsca myśli sobie: “tutaj mi najprawdopodobniej coś zmarniało, chwileczkę, muszę w tym pustym miejscu coś zasadzić na przykład nawłoć albo raczej śwwiecznicę, ale tawwułka rosłaby tutaj najlepiej, tyle tylko, że na jesieni bardzie pasował by mi tu pierściennik, ale i omieg na wiosnę nie byłby od rzeczy; stop, ja tutaj sobie dam pysznogłówkę – bądź to Sunset, bądź to Cambridge Scarlet; mniejsza o nią, róśłby tu także dobrze liliowwiec." Po czym głębokiej zadumie udaje się do domu, po drodze przypominając sobie jeszcze to, że i morina jest wdzięczną rośliną, nie mówiąć już o nachyłku [tu autor wymienia pół katalogu ofertowego] (...) następnie przez kilka dni się wścieka , że mu tych kawiatków nie przysyłają, po czym wkracza listonosz z pełnym koszem roslin, a ogrodnik rzuca się z łopatą na owe gołe miejsca. Za pierwszym wbiciem łopaty w ziemię, podważa zwoje korzeni, z których usiłuje się przedrzeć ku górze cały pęk tłustych pączków. "Jezus Maria"; rozlega się jęk ogrodnika, "przecież ja tu mam posadzony pełnik europejski”.

Skąd ja to znam?

PS nr 1. Robot – to słowo wymyślił K. Čapek
PS nr 2. Pierściennik występujący w cytowanych fragmentach strasznie mnie zastanawia. Może jako roślina leczniczo-przyprawowa
PS nr 3. Bloger pokonał mnie i zjadł kawałki cytatów; przeto wsadziłam je w puste miejsca.

Różne ozdóbki ogrodowe

2011-10-23T20:04:00.003+02:00

Mam ostatnio okropnego lenia na słowo pisane, w związku z czem zaserwuję dziś parę obrazków.

Kupa gałęzi jako element ozdobny

Tu w formie bambusowego stożka

i wiklinowych kul

Żywy element ozdobny:

Kupa kamieni

Elementy powstałe z matki ziemi (kamienie + glina w formie przetworzonej)

Udatne połączenie kamieni i płyt chodnikowych

Jeszcze jeden element ceglany:

“Niebieskie” iglaki

2011-10-09T19:25:00.002+02:00

Oczywiście słowo “niebieskie” jest tu umowne (dla mnie jest to po prostu specyficzny odcień zieleni).

Rzadko kto przechodzi obojętnie obok pięknego świerka zwanego pospolicie “srebrnym”.

Można też popaść w przesadę. W pewnej miejscowości nieopodal miasta stołecznego czesto mijam posesję, która wywołuje przygnębiające wrażenie. Szpaler świerków kłujących o srebrzysto-niebieskim odcieniu igieł otacza dom o niebieskim dachu i błękitnych tynkach. Ogarnia mnie wtedy uczucie przejmujęcego zimna. A gdy niebo do tego jest niebieskie – mam ochotę zamknąć oczy, bo ten chłód staje się bardzo fizyczny. Z wyrafinowanego z pozoru doboru kolorów wyszło wielkie nieporozumienie.

Jednak umiejętnie wplatając w ogród niebieskie igłaki mozna uzyskać interesujace efekty wizualne.

Błękitny odcień sprawia, że rośliny takie wydają się posadzone dalej niż w rzeczywistości. Wynika to z naszej percepcji perspektywy powietrznej (elementy odległe postrzegamy w odcieniu niebieskim, zamglone). Łatwo więc oszukać nasz wzrok sadząc nawet w małym ogrodzie z tyłu niebieskie iglaki. Optycznie powiększymy ogród.

Podobnie urządzając ogród w stylu sródziemnomorskim, gdzie zieleń jest lekko spłowiała możemy zastować niebieskie iglaki

Błękitno-srebrzyste iglaki dobrze wyglądają w kompozycjach z innymi iglakami o soczystej zieleni (np. sosna górska, żywotnik odm.'Smaragd'). Dobrze też im towarzystwie krzewów o białych czy różowych kwiatach (hortensje) czy białobrzeżonych liściach (dereń 'Sibirica' krzewuszka 'Variegata'). Fiolet lawedny czy kocimiętki towarzyszący kolumnowym iglakom o błękitnych igłach wprowadzi do ogrodu klimat znad Morza Śródziemnego.

Osobom lubiącym mocne zestawienia kolorystyczne na pewno spodobają się te pokryte woskowym kutnerem iglaki w towarzystwie rozchodników o pururowych liściach i kwiatach (np. odm. 'Purple Emperior', 'Matrona'), a nawet w towarzystwie fioletowej pęcherznicy 'Diabolo' czy perukowca 'Royal Purple'.

Najpopolarniejsze i stosunkowo bezproblemowe błękitki to: jodła kalifornijska, niektóre odmiany cyprysika Lawsona (ale do stosowania tylko w cieplejszych regionach naszej pięknej, lecz zimnej Ojczyzny – to akcent patriotyczny w dniu wyborów), jałowce (odm. “Blue Alps', 'Obelisk', :Stricta' i wiele innych; wsród jałowców jest najwięcej odmian błękitnych, zazwyczaj mają w nazwie “Blue” lub “Glauca”), odmiany świerka białego ('Sander's Blue'), sosna odm. 'Watereri'.

Popularne świerki kłujące (srebrne) często atakowane są przez ochojniki i mszyce, których “działalność” powoduje, że rośliny tracą igły. Podobnie podobające się wielu amatorom ogrodnictwa jałowce skalne 'Skyrocket' atakowane są przez choroby grzybowe lub licinka jałowcowiaczka powodujące stopniowe zamieranie pędów a w dłuższej perspektywie całych roślin.

Niezwykłe zastosowanie oryginalnej rośliny

2011-09-28T19:46:00.002+02:00

Już w nazwie tej rośliny są same zagadki. Tawulec pogięty 'Crispa'.

To niski, ścielący się po ziemi krzew o poskręcanych gałęziach. Małe listki są jasnozielone, a jesienią przybierają kolor żółty lub pomarańczowy. Urocze białozielone, zebrane w grona kwiatki pojawiają się w czerwcu i lipcu; delikatnie pachną.

Na tej rabacie tawulec strzyżony jest w geometryczną formę. Mimo swych rozmiarów jest delikatna i nie przytłacza przestrzeni. To rozwiązanie podpatrzone zostało w ogrodzie pokazowym szkółki Clematis.

Ostatnia róża lata

2011-09-23T13:28:00.001+02:00

Na ostatni dzień lata i pierwszy dzień jesieni słowa poety i pieśniarza Thomasa Moora, napisane do staroirlandzkiej melodii.

This the last rose of summer

Left blooming alone;

All her lovely companions

Are faded and gone;

No flower of her kindred,

No rosebud is nigh,

To reflect back her blushes,

To give sigh for sigh.

I'll not leave thee, thou lone one!

To pine on the stem;

Since the lovely are sleeping,

Go, sleep thou with them.

Thus kindly I scatter,

Thy leaves o'er the bed,

Where thy mates of the garden

Lie scentless and dead.

So soon may I follow,

When friendships decay,

From Love's shining circle

The gems drop away.

When true hearts lie withered

And fond ones are flown,

Oh! who would inhabit,

This bleak world alone?

To mi się podoba

2011-09-15T07:12:00.000+02:00

W zasadzie na moim blogu zamieszczam tylko zdjęcia zrobione "własnoręcznie". Dziś małe odstępstwo od tej zasady (przeprowadzamy się i mam kłopot z ogarnięciem całości spraw, stąd między innymi moje zaniedbanie bloga).
Te małe rzeczy znalazłam w sieci. Ogrody wyczarowane z książek (książki jak wiadomo to moja pasja - dotyczy to nie tylko książki jako nośnika treści, ale także książki jako przedmiotu).
Takie ogrody wyczarowuje Sue Balckwell. Książki powtórnie użyte - ja po przeprowadzce mam cały stos, takich co ani wyrzucić, ani podarować jakiejś bibliotece.

Szycie to moja co nieco zarzucona umiejętność. Maszyna do szycia stoi, się kurzy, a Tamar Mogendorff z materiału tworzy niezwykłe budki dla ptaków

Budleja

2011-08-28T17:57:00.001+02:00

Dzisiaj trochę motylkowych impresji. Byłam w piątek na wystawie Zieleń to życie. Zachwyciły mnie kompozycje wystawców z budlejami. Zdjęcia wyszły mi nieco “impresjonistyczne”, zamazane, bo z komórki, którą mam od niedawna. Okazuje się, że robi ona całkiem dobre zdjęcia, ale pod warunkiem, że nie stosuje się komórkowego “zooma”. No jestem mądrzejsza o to doświadczenie.

Budleje w wiszących mieszkach z mchu (bez paproci).

W punkcie sprzedaży przy budlejach zapach był oszałamiający.

Ja w ogródku mam białą budleję. Zauważyłam ostatnio, że kwiatostany z jednej strony są dziwnie poprzekręcane. Zapewne od zachodniego wiatru. Ale nie przeszkadza to motylom w “żerowisku”.

Zabawy ciąg dalszy

2011-08-21T18:43:00.002+02:00

Lista (trudny to był wybór) blogów wyróżnionych w zabawie

Nie piszę szczegółowo za co, ale na pewno za pasję, humor, wiedzę, podejście do życia i piękne zdjęcia:

Barwy Ogrodu http://barwyogrodu.blogspot.com/
Biało-fiolet http://bialo-fiolet.blogspot.com/
Ogródek bez furtki http://bogusia-ogrdekbezfurtki.blogspot.com/
Cztery pory roku... http://gabi-czteryporyrokuwogrodzie.blogspot.com/
Druga strona ogrodu http://megimoher.blogspot.com/
Kolory moich pasji http://kolory-moich-pasji.blogspot.com/
Kolory ogrodu http://koloryogrodu.blogspot.com/
MÓJ KAWAŁEK PRZYRODY http://giga-wszystkooogrodnictwie.blogspot.com/
Mój ogród http://kattka.blogspot.com/
Moje ogrody http://mmm.drl.pl/
Ogród i ja http://ogrodija.blogspot.com/
Blog Niedzielny http://blogniedzielny.blogspot.com/
Opowiastki z ogrodu http://spotkaniaobiektywne.blogspot.com/
Pikinini about gardens http://pikininigardens.blogspot.com/
Robię to co lubię. Meble i ...... http://nietylkomeble.blogspot.com/
RÓŻANY OGRÓD http://aniads-rosegarden.blogspot.com/

Dziękuję Wam za piękną, wspólnie przeżyaną przygodę blogowo-ogrodową.

Duma i uprzedzenie

2011-08-15T21:31:00.003+02:00

O ogrodach Jane Austen pisałam w kilkakrotnie. Teraz przyszła kolej na “Dumę i uprzedzenie” - drugą z kolei powieść Jane Austen. Powieść, która jest uwielbiana i pogardzana jednocześnie, ale ja nie jestem krytykiem literackim. Doceniam jednak pisarstwo J.A., a w tym romansie i innych jej utworach, szukam przecież opisów angielskich parków i ogrodów, a nie doznań literackich.

William Marlow A view of Chatsworth http://en.wikipedia.org/wiki/File:ChatsworthMarlow.JPG

Po obejrzeniu serialu czy filmu opartego na tym utworze spodziewamy się, że parki i ogrody są ciągle obecne w toku narracji. Nie czeka nas rozczarowanie, ale J.A. więcej uwagi poświęciła opisowi zaledwie dwóch ogrodów.
Jednym jest ogród przy plebani w Rosings, gdzie gospodarował pastor Collins i jego żona Charlotta, przyjaciółka panny Elżbiety Bennet. To w tym domu, otoczonym zadbanym ogrodem, pan Darcy po raz pierwszy oświadczył się Lizzy. Jak wiemy dostał sromotnego kosza, poświęćmy więc całą swą uwagę „pięknym okolicznościom przyrody”, a nie losom bohaterów.
Posiadłość otoczona była płotem z zielonych sztachet i wawrzynowym żywopłotem. Od furtki ku domowi prowadziła żwirowa ścieżka. Pan Collins z upodobaniem poświęcał się pielęgnacji ogrodu przy probostwie, a jego żona była niezmiernie rada z tego powodu (i bynajmniej nie chodziło o przyjemność pana małżonka, a o fakt, że nie mógł on w tym czasie przebywać w domu). Ścieżki i ścieżynki prowadziły między kępami drzew od widoku do widoku. Między drzewami migał dwór w Rosings należący do protektorki pastora lady Katarzyny de Bourgh, ciotki pana Darcego.

A view of Chatsworth from the south west after the Bachelor Duke's alterations http://en.wikipedia.org/wiki/File:Chatsworth_from_Morris's_Seats_of_Noblemen_and_Gentlemen_(1880).JPG

Ulubionym miejscem spacerów Elżbiety w R. stał się zagajnik okalający park. Na ocienionej ścieżce zadziwiająco często spotykała dumnego młodego arystokratę. W tymże lasku pokrywającym się młodą zielenią Darcy wręczył Elżbiecie list z wyjaśnieniami, po tym jak panna odrzuciła jego oświadczyny.

Ale wszystko zmierzało do przewidywalnego finału: „żyli długo i szczęśliwie”. A przyczyniły się oczywiście uwiecznione przez Jana Himilsbacha „okoliczności przyrody”. Sama Elżbieta zwierzając się swej siostrze Jane, nieco ironicznie (ale jakże trzeźwo) mówi: „(...) sama nie wiem, kiedy się to zaczęło. Przypuszczam, że w chwili, kiedy zobaczyłam jego piękne majętności Pemberley”.

Posiadłość Fitzwilliama Darcego (swoją drogą, kto pamięta jak miał na imię pan Darcy!) o fikcyjnej nazwie położona była w hrabstwie Derbyshire (Anglia środkowo-wschodnia). Najlepsze nawet streszczenie nie może zastąpić opisu domu i parku skreślonego ręką J. Austen: „Dom był piękny, duży, z kamiena, położony na zboczu, osłonięty od tyłu grzbietami wysokich, zalesionych wzgórz. W dolinie płynął strumień, bijący skądś ze źródła, a spiętrzony przed dworem w małą rzeczkę - nie robiło to jednak nienaturalnego wrażenia. Brzegi były nie uregulowane i nikt ich sztucznie nie upiększał.” Serial BBC z 1995 na zawsze, w każdym razie dla mnie, skojarzył opis J.A. z filmową posiadłością „graną” przez majątek Lyme Park.

Alan Fleming Lyme Hall CC 2.0 ww.geograph.org.uk

Olbrzymi park położony na zboczach wzgórz: zielone łąki z kępami drzew, cieniste i dzikie zagajniki, schodzące do strumienia jary, mostek przerzucony przez rzekę w najwęższym miejscu. A wszystko to poprzecinane alejami z widokami na końcach i wąskimi ścieżynami wiodącymi między swobodnie rosnącymi kępami drzew, wspinające się na zbocza wzgórz to znowu schodzące ku brzegowi strumienia, w którym pływały pstragi. Wszytko skomponowane naturalnie, zdało się, że ręka ludzka nie ingerowała w przyrodę. Czy można się dziwić, że w takiej scenerii Lizzy po raz pierwszy „poczuła, że być panią Pemberley to jednak coś znaczy”.

Pemberley doczekało się nawet hasła w Wikipedii. Tam też znalazłam informację, że bohaterka filmu „Dziennik Bridget Jones” pracuje w wydawnictwie o nazwie Pemberley (bo o tym, że książka Helen Fielding jest hołdem dla powieści J.A. oraz dla angielskiego serialu i szczególnie dla Colina Firtha, to wszyscy wiedzą).

Linda Craven Lyme Park garden CC 2.0 ww.geograph.org.uk

PS. Posiadłość w Chatsworth grała Pemberly w filmie z 2005 r.

Zbieram nagrody

2011-08-11T12:32:00.000+02:00

Czy znacie Megi-moher? Jeżeli nie to zajrzyjcie do niej bez zwłoki. Prowadzi bloga słowno-obrazkowego pt. "druga strona ogrodu", a słowo dorównuje obrazowi. Kilka dni temu Megi wyróżniła mego bloga (za co jej dziękuję z całego ogrodniczego, a więc zielonego, serca) w zabawie

Wyróżnienie przyjmuję z radością i dołączam się do zabawy. Reguły jej sa mniej więcej takie:

1. skopiuj logo nagrody wraz z linkiem osoby nagradzającej
2. podziękuj za wyróżnienie

3. napisz 7 rzeczy o sobie
4. wyróżnij 16 innych blogów, które są dla Ciebie ważne
5. powiadom uhonorowanych o nominacji komentarzem na ich blogu.

Na wykonaniu punktu 4-5 muszę się uważnie skupić i rezultat poznacie za kilka dni , teraz więc po zrealizowaniu pkt. 1-2, opiszę 7 rzeczy mnie dotyczących:

Siedem rzeczy o mnie:

- kolekcjonuję książki i zdjęcia; nie jestem może bibliofilem z prawdziwego zdarzenia, ale mam parę fajnych książeczek dla dzieci (starych oczywiście, najstarszy jest chyba elementarz z połowy XIX w.), i parę ciekawych zdjęć (ciekawych pewnie tylko dla mnie, ale cóż to) i kilkanaście, a może nawet ponad 20 zdjęć pewnego XIX-wiecznego fotografa z Kijowa,
- - bo fascynacja Kijowem i Bułhakowem, który się w tym mieści urodził to kolejna rzecz, którą chcę z Wami się podzielić,
- - - jestem niespełnioną „grafomanką”: blog, artykuły tu i ówdzie (ostatnio w „Twórczości”), pozaczynane różne kawałki, ale widzę, że nie mam serca, a może zdolności do większych form
- - - - lubię coroczne wyprawy z moją mamą i siostrą do krainy dzieciństwa (głównie odwiedzamy groby, ale cmentarze mnie nie przerażają)
- - - - - a te wyprawy to nie tylko sentymentalna podróż, ale też i przyjemność jazdy samochodem, lubię prowadzić samochód,
- - - - - - mój mąż wciągnął mnie w świat muzyki poważnej/klasycznej: Debussy, Ravel, pewne utwory Szymanowskiego, klawesyn Elżbiety Chojnackiej no i utwór Andrzeja Panufnika Arbor cosmica, powstały z miłości do drzew (polecam wszystkim miłośnikom ogrodów),
- - - - - - - fascynują mnie ogrody (ale to już wiecie).

Warszawianki w Warszawie

2011-08-05T21:58:00.003+02:00

Kto by przypuszczał, że ta roślina przywędrowała do nas z Ameryki Środkowej, a dokładniej z Meksyku.

Nieodłącznie kojarzy się ze swojskim wiejskim ogródkiem, przez niektórych nazywanych babcinym (choć ja jako żywo nie pamiętam tej rośliny z ogrodków moich babć: jedna hodowała głównie wiśnie, a druga miała przedziwny jak na warunki wiejskie ogród, pielęgnowany przez jednego z moich wujków – strasznego dziwka, a może nawet odmieńca).

W każdym razie spełnia warunki by w takim ogródku sie znaleźć. Jest jednoroczny, szybko rośnie i cudownie kwitnie. To kosmos podwójnie pierzasty o łacińskiej nazwie Cosmos bipinnatus.

Kwerenda internetowa dowodzi, że znany jest pod wieloma nazwami: onętek, ponętka, wschodniaczki, meksykański aster (a to nazwa w językach zagranicznych).

Oczywiście nazywany jest też warszawianką. I tu nastepuje opis tematu głównego.

Kilka lat temu w mieście stołecznym pojawiły się na pasach zieleni odzielających jezdnie w Alei Nieodległości wijące się wstęgi roślin. Najpierw Teresa Murak (zajmująca się sztuką konceptualną i sztuką ziemi) siała rośliny w ramach pewformance “Malwy idą do domu” ( choć na zdjęciach owe malwy wyglądają jak czarnuszki, i jak pamiętam to właśnie były czarnuszki), potem len. Od kilku lat zasiewów dokonuje miasto (a raczej pewnie w jego imieniu jakiś zakład zieleni miejskiej). Są to kosmosy właśnie. Już kwitną.

Znowu dalie

2011-07-31T17:56:00.002+02:00

Rok temu pisalam daliach . To jest w tych roślinach fascynujące, że po roku są takie same, choć nie te same.
W tym roku z powodu deszców niebywale wybujały. Zaczynają się wykładać. Niektóre przywiązałam już do siatki (rosną w pobliżu ogrodzenia) specjalnym drutem ogrodniczym.

Zaczęłam już obcinać przekwitłe kwiatostany. Dalie kwitną wóczas obficie, aż do pierwszego przymrozka (jak wiadomo padają od razu w całości części nadziemne).

"Ciągle pada..." - czy pamiętacie tę piosenkę Czerwonych Gitar?

Ogród Danusi

2011-07-25T17:29:00.002+02:00

Opowiem Wam dzisiaj o pięknym ogrodzie i jego niezwykłej właścicielce i projektantce w jednej osobie. Położony jest w jednej z podarszawskich miejscowości, ale swą stylistyką nawiązuje do ogrodów formalnych włoskich i francuskich. Odbywa się w nim swoista gra kształtów. Formy stożkowe, utworzone z cisów i bukszpanów, o zróżnicowanych wielkościach i wysokościach towarzyszą kulistym bukszpanom i cisom formowanym na pniu. Te dwie figury tworzą główną strukturę ogrodu. Swobody przydaje założeniu dodatek bylin, delikatnych traw, krzewów rododendronów i hortensji oraz wysokich drzew liściastych.W tym ogrodzie rośliny zestawione są w pełnej równowadze. Absolutnie nie odczuwa się nadmiaru.

Dom i ogród wokół niego usytuowane są na trudnej do aranżacji działce. W rzucie ma ona kształt mniej więcej trójkąta. Ogrodem musiały stać się stosunkowo wąskie paski terenu wokół domu. Skosy zastosowane przy wytyczaniu linii nawierzchni, trawnika i rabat, poprzeczne przegrody z cisowych żywotpłotów-ekranów i lustra umieszczone przemyślne między roślinami na murze otaczającym posesję pozwoliły na optyczne powiększenie ogrodu.

Jego właścicielka Danusia, jest projektantką ogrodów, autorką artykułów z zakresu ogrodnictwa i projektowania oraz inicjatorką i spiritus movens portalu http://www.ogrodowisko.pl/. Zamieszczane są tam porady i artykuły dotyczące ogrodów oraz działa bardzo prężne forum miłośników ogrodów.

W rozmowie Danusia wspominała, że jej ogrodnicza pasja zaczęła się od kaktusów. Teraz z równym zaangażowaniem poświęca się gromadzeniu ogrodowych antyków. Stare ocynkowane konewki (jedna pochodzi z 1939 r.), narzędzia ogrodnicze z przeszłością, omszone czasem i mchem donice, wiekowa cynowa patera służąca jako “zbiornik” deszczówki dla rododendronów, kule wyszperane na Kole – tyle zauważyłam i zapamiętałam. Z emocji po tej wizycie nie mogłam dojść do siebie przez wiele godzin.

Pasję do angielskich ogrodów dzieli z mężem. Od kilku lat co roku w maju (Chelsea Flower Show), a jak się zdarzy i w czerwcu (objazdy ogrodów), jadą do Anglii by podziwiać założenia ogrodowe mistrzów.

Obie mamy nadzieję, że uda się zamiłowanie do ogrodnictwa choć w części przenieść do naszego kraju.

A teraz zabieram Was na wycieczkę do tego ogrodu

Stożki, kule (roślinne i stalowe) oraz hortensje - symbole tego ogrodu.

Urokliwa ławka w zakątku wydzielonym przez poprzeczne cisowe żywopłoty.

Donice, donice, donice... W różnych formach. Danusia miała w przeszłości 300 donic w innym ogrodzie.

Bukszpanowe kule.

Trójkątny narożnik ogrodu okolony jest rabatami o płynnych liniach. W rogu umieszczone jest jedno z dwóch luster.

A to drugie lustro umieszczone obok prostokatnej fonntanny.

Lustro w rogu ogrodu.

W niszy utworzonej przez ściany domu jeszcze jeden akcent wodny postaci pionowej fontanny.

Bukszpanowe ptaszki domowe. "Kaczor"

Martwa natura skomponowana przez właścicielke na tarasowym stole. To właśnie ta misa służy za zbiorki na deszczówkę.

Temu widokowi mogę dać "lajka". Musi mieć tylko swój profil na "fejsbuku" (Ogrodowisko ma).

Bonsaje z Wrocławia

2011-07-17T18:50:00.000+02:00

Byłam we Wroclawiu na konferencji, ale prawdziwym celem mojej podróży były odwiedziny w Ogrodzie Japońskim. W pierwszym odcinku małego sprawozdanka coś co w powszechnej świadomości kojarzy się z ogrodem japońskim - bonsai. Te prezentuję ku pamięci wielbicielom przedziwnie powycinanych "tuj" i cyprysików posadowionych w "białym żwirku", dumnych, że mają ogród w stylu japońskim.

Ogród pięknej Bitynki

2011-07-14T20:51:00.000+02:00

Do poczytania mój artykulik nt. Zofiówki na portalu Architektura Krajobrazu:
http://www.architekturakrajobrazu.info/ogrody-i-parki/historia-ogrodow/1924-ogrod-dla-piknej-bitynki

Smolinosy smolą nosy

2011-07-12T18:55:00.000+02:00

Smolinosy. Wrzuciłam właśnie to słowo do wyszukiarki Google Książki. Co też wypisywano o smolinosach przede mną? Parę powtarzających się skojarzeń: dzieciństwo, płot, dzwonki na sztywnych łodygach i kolory: pomarańczowy, żółty, rdzawy, złoty. Tak to też moje wspomienia. Kępa liliowców kwitnąca pod oknem starego drewnianego domu, duże pomarańczowe dzwonki na wysokich łodygach, kołyszące się wdzięcznie na wietrze. I zdziwienie, że te piękne kwiaty pozostają na łodydze zaledwie jeden dzień.

Niegdyś ich dominium były wiejskie ogródki, teraz obłaskawiają je miłośnicy nowoczesnych założeń ogrodowych. Połacie zielonych liści i morze chybotliwych kolorowych kwiatów działa na zmysły. Szkoda tylko, że po przekwitnięciu jednak liście tracą na atrakcyjności.

W USA liliowce cieszą się szczególną estymą, działa American Hemerocallis Society http://www.daylilies.org/

Jeszcze jedna ciekawostka. Liliowce doskonale nadają się do umacniania skarp, gdyż ich korzenie sięgają do 80 cm w głąb gleby i mocno się korzenią.

Na ulicy

2011-07-06T18:57:00.000+02:00

Na przełomie czerwca i lipca znalazłam się nie całkiem przypadkowo we Wrocławiu. Oczywiście znajduje się w remoncie (Euro 2012). Zaskoczyły mnie ciekawe elementy małej architektury. Niekiedy bardzo kontrastujące z otoczeniem. Tak np. jak ta lodowa fontanna ze szklanych (?) płyt rynku otoczonym starymi kamienicami.

A tu strzyżone kulisy i figury z cisa na ulicy nazywanej Placem Grunwaldzkim przed Uniwersytetem przyrodniczym.

Obok murki z gabionów obrośnięte bluszczem.

Studenckie wprawki projektowe ?

Tu co prawda mało widać, ale to też fontanna w Parku Szczytnickim - woda, światło i dźwięk - oczywiście nazywana multimedialną (rozpoznałam nawet, że jako tło puszczana jest m.in. Symfonia z Nowego Świata Dworzaka).

Bukszpanowe kule

2011-06-27T18:36:00.001+02:00

Bukszpan wieczniezielony jest krzewem wszechstronnego zastosowania. Wyższe żywopłoty lub niskie obwódki, kule, stożki, wymyślne figury. Udaje się w słońcu i w cieniu; rośnie dobrze także na mniej zasobnych glebach.

Doskonale znosi cięcię. Ja w swoim ogródku formuję kompozycję z większych i mniejszych kul bukszpanowych podsadzonych niskimi roślinami płożącymi. A ponieważ kupiłam małe sadzonki, a nie gotowe kulki zajęło mi to parę lat, ale zbliżam się już do efektu, który sobie założyłam.

Tak wyglądął przed cięciem:

A tak po postrzyżynach:

W warzywniku

2011-06-21T18:39:00.000+02:00

Ciekawi mnie, czy panika związana z “hiszpańskimi ogórkami” wpłynie na postrzeganie ogrodów przydomowych. W Polsce, szczególnie w miejskich lub podmiejskich ogrodach, ma się w niełasce ogródki użytkowe. W niebyt odchodzą warzywne grządki i przydomowe małe sady złożone z kilku drzewek i krzewów. Może teraz czas na powrót do źrodeł, czyli do przysłowiowego Edenu.

Uprawa warzyw może być i świetną zabawą i doświadczeniem egzystencjalnym.

Fasolka

Mój kawałek planety ma bardzo przepuszczalną i ubogą glebę. Ale mimo to uprawiam truskawki, pomidory (polecam czereśniowe – bardzo odporne na choroby i warunki pogodowe), cukinię, fasolkę szparagową.

Pomidorki czereśniowe

Oczywiście zioła też są: macierzanka, lebiodka, szałwia, tymianek, mięta, a w tym roku posadziłam lubczyk. Tylko z bazylią miałam kłopoty, ale znalazłam sposób. Wsadziłam ją do dużych plastikowych donic wypełnionych żyznym podłożem i zakopałam je w ziemi. Nie bedą tak szybko przesychać; muszę tylko pamiętać o regularnym podlewaniu.

Bazylia w doniczce

Cukinia - przestrzenie między roślinami sciółkuję skoszoną, podeschniętą trawą. Chwasty nie rosną i gleba nie wysycha tak szybko.

Koper - mój sasiad radzi by nasiona wysiać jesienią. Gwarantuje to szybszy start na wiosnę. Muszę spróbować tej metody.

Aromatyczna macierzanka cytrynowa

Z królestwa szałwi

2011-06-12T18:44:00.001+02:00

Zaczyna kwitnąć szałwia. Lubię ja za to, że rośnie na mojej suchej glebie, że ma takie piękne i efektowne, fioletowe kłosy, i za to, że sama się rozsiewa gdzie chce.

Mam takie trochę niekontrolowane rabaty. Co się samo wysieje to rośnie (no poza jedną tzw. srebrną rabatą, gdzie mam szarolistne rosliny). Poza tym mam jeszcze szałwię srebrzystą, która jest niestety krótkowieczna albo wrażliwa na mrozy.

I szałwię lekarską o szrofioletowych listkach.

Peonie

2011-06-05T19:22:00.000+02:00

Kiedyś kojarzyły się z wiejskimi ogródkami. Dziś można zauważyć je na ogrodowych „salonach”. Pasują do ogrodów w stylu japońskim i chińskim (ze Wschodu wszak do nas przywędrowały). Ostatnio szczególnie modne stają się peonie o pojedynczych kwiatach. Na zdjęciach peonie białe, ten kolor szczególnie mi się podoba.

Azalia pontyjska

2011-05-29T18:17:00.000+02:00

Azalia pontyjska przywędrowała do nas ze Wschodu i to nie z Dalekiego, ale ze stepów Polesia i Podola, z gór Kaukazu i Azji Mniejszej.

Kwiaty tej azalii mają silny i przyjemny zapach, tak więc najpierw się ją czuje, a potem zachwyca wyglądem.

Lubi słońce i zaciszne ogrodowe zakątki.

Jak donoszą z Kołaczni koło Woli Zarzyckiej (pow. Leżajsk), gdzie się znajduje jedyne w Polsce naturalne stanowisko tego krzewu, w tym roku z powodu przymrozków kwitnienie azalii pontyjskich opóźniło się. Rzeczywiście, u mojej sąsiadki dopiero zaczęły kwitnąć

Białe i czarne

2011-05-23T20:40:00.000+02:00

To zdjęcie zrobiłam wczoraj. Za moim oknem rozciągała się łąka pełna dmuchawców.

Dziś nie pozostał po nich nawet ślad. Nastąpiło pełne zwycięstwo człowieka nad "dziką" przyrodą.

A propos czarnego (chciałam tylko uprzedzić, że to co napiszę poniżej nie ma zupełnie podtekstu rasistowskiego). Otóż zielenią (co za szumne określenie) na terenie naszej spółdzielczej posesji z dwóch bloków się składającej opiekuje się pan, który jest Murzynem. Myślę, że z Afryki środkowej, ma bowiem bardzo czarną skórę. Przyznam się, że jak go pierwszy raz zobaczyłam zajętego koszeniem trawników, to poczułam się jak właścicielka niewolnika. Nie było to przujemne uczucie, ale ten szok minął. Widzę jednak, że wzbudza powszechne zainteresowanie. Ostatnio czyhał na niego jakiś nastoletni wielbiciel. Po skończonej pracy widziałam jak wraz z nieco straszymi okolicznymi "wiebicielami" stoją w kółeczku i piją piwo. Muszę przyznać, że ten najmłodszy był jednak bez butelki. tylko asystował.

Traktat krótki o niezapominajce

2011-05-15T16:47:00.000+02:00

Dziś obchodzimy wymyślony przez dziennikarza Andrzeja Zalewskiego “Dzień niezapominajki”.

Małe niebieskie kwiatki najlepiej wyglądają w łanach. Pamiętam z dzieciństwa łąki nad strumykiem pełne niazapominajek. Wspomienie tego widoku ciagle mnie porusza. Beztroska i swoboda, mokre buty, albo bose zziebnięte stopy i całe naręcza błękitu zabierane do domu.

Z Wikipedii dowiaduję się, że niezapominajka po grecku znaczy dosłownie mysie uszko. Tym razem mam bardzo intymne skojarzenia, więc pozostawię je w tajemnicy.

Miejski land art

2011-05-06T20:31:00.000+02:00

Land art - sztuka dziejąca się w przestrzeni ziemi. Tu miejscem akcji jest miejsko-parkowa przestrzeń Pola Mokotowskiego w Warszawie.

Miejski land art kilka dni temu kolorowymi pasami objął w posiadanie grupę drzew nieopodal Biblioteki Narodowej, tuż przy alei Niepodległości.

Osobiście sprawdziłam, że kolorowe pasy zostały przytwierdzone do drzew taśmą klejącą.

Bardzo mi sie ta akcja podoba!

Akebia pięciolistkowa

2011-05-05T18:52:00.000+02:00

Kwitnie akebia pięciolistkowa. Kwiaty ma dość małe, tak że czasami je trudno dostrzec w masie liści. Czasami łatwiej poczuć, mają lekko korzenny zapach. Tak wyglądają na zbliżeniu.

Temat angielski czy o Jane Austen ciąg dalszy

2011-04-29T21:06:00.002+02:00

Dziś nie może zabraknąć tematu związanego z Albionem. Powracam więc do rozważań o ogrodach w twórczości Jane Austen.

W XVIII rozdziale "Rozważnej i romantycznej” J. A. zamieściła dość obszerne rozważania na temat angielskiego krajobrazu. Edward, to ten którego uczuciami obdarzyła rozważna siostra Dashwood, wiedzie dyskurs z Małgorzatą (tą bardziej romatyczną z usposobienia) na temat piękna okolicy.

Dla kawalera “(...)okolica jest piękna, wzgórza są strome, lasy zasobne w zdrowe drzewo, doliny wyglądają zacisznie i przytulnie, łąki są bujne, a domy farmerskie dostatnie. Takie jest moje pojęcie piękna krajobrazu, łączy się w nim bowiem uroda z użytecznością, a sądzę, że jest on również i malowniczy, ponieważ wzbudza w tobie zachwyt. Uwierzę bez trudu, że pełno tu skał i skalnych występów, i zarośli, ale to wszystko nie robi na mnie wrażenia".

Marianna była zdumiona takim podejściem do krajobrazu. Lubiła rosochate drzewa, przechylone i przygięte do ziemi, rozpadające się chaty, kępy ostów na łąkach . kwitnące wrzosowiska. Rozmówca nie wykazyał zrozumienia dla jej sentymentów do malowniczości krajobrazu: “O wiele bardziej mnie cieszy widok porządnej farmerskiej chaty niż wieży strażniczej, a gromada schludnych, szczęśliwych wieśniaków sprawia mi większą przyjemność niż najwspanialsi bandyci na świecie.”

W pełni zrozumiałam ten fragment powieści po przeczytaniu rozdziału noszącego tytuł “Spór o malowniczość” w książce “Historia ogrodów” Penelope Hobhouse. Rozmowa prowadzona przez młodych bohaterów powieści jest krótkim omówieniem sporu toczącego się wśród ówczesnych (koniec XVIII i pocz. XIX w) angielskich architektów krajobrazu. Lancelot Brown i Humpry Repton prezentowali styl elegancki, uporządkowany, choć ogród wpisywali w otaczający krajobraz. Takie podejście bliskie było Edwardowi. Marianna zapewne lubiła dzikość i malowniczość opiewaną przez Williama Gilpina i Richarda Payne Knighta.

Te dwie strony z “Rozważnej i romantycznej” są oczywistym dowodem, że J. Austen śledziła prace dotyczące kształtowania krajobrazu, ale który pogląd był jej bliższy trudno zgadnąć.

Te widoki na pewno spodobały by się Edwardowi. Pochodzą z dzieła Reptona.

A to pan Repton przy pracy.

Na marginesie dodam (za P. Hobhouse), że Repton miał ciekawy sposób prezentowania zmian w krajobrazie. Dla każdego inwestora sporządzał tzw. Czerowone Książki. Składały sie na nie akwarelowe widoki przed i po zmianach. Przewracało się stronę i widać było całkowitą transformację. Tak jak na tych dwóch reprodukcjach.

Takie krajobrazy podobały się Mariannie (z dzieła Gilpina).

Reprodukcje zaczerpnęłam z ciekawej biblioteki cyfrowej, w której zebrane są starsze i nowsze księgi dotyczące botaniki, w tym ogrodnictwu i sztuce krajobrazu poświęcone. http://www.biodiversitylibrary.org/

Chwalę się

2011-04-21T11:44:00.000+02:00

Pod tym adresem

http://www.architekturakrajobrazu.info/aktualnoci/126-ciekawostki/1775-album-magdaleny-morskiej

znajdziecie mój mały tekścik, nagrodzony w konkursie na ogrodową ciekawostkę historyczną zorganizowanym przez portal Architektura Krajobrazu.

Kolor w ogrodzie - biały

2011-04-18T21:49:00.001+02:00

W niedzielę w programie II TVP emitowany jest film dokumentalny "W 80 ogrodów dookoła świata". Narrator, Monty Don, w ostatnim odcinku pokazywał m.in. biały ogród. To zainspirowało mnie do przejrzenia swojej fotograficznej kolekcji z roślinami.

Biały jest trudnym kolorem, ale z zielenią sprawdza się znakomicie. Wprowadza do ogrodu atmosferę romantyczną i elegancką zarazem (świetny jest jako tło do ślubów w plenerze). Może być "rozdzielaczem" innych mocnych kolorów.

Całkowicie białe rabaty dobrze wyglądają w cieniu i o zmroku; słońce im nie służy - wówczas ten kolor bez koloru zupełnie niknie.

Rododendron

Magnolia

Marzanka wonna

Floks szydlaty

Naparstnica

Złocień

Gipsówka

Zawilec

Hortensja

Róża

Zielone wychodzi z ziemi

2011-04-07T21:48:00.001+02:00

Wreszcie. Zielone górą!

Oto moje fotomodelki. Młode jeszcze to, ale pełne zapału.

Kocimiętka. Rośnie pod moim oknem w tzw. domu wielorodzinnym (pospolicie blokiem nazywanym). W zeszłym roku pan koszący trawniki uparcie kosił ją jako chwast, a ona odrastała. Mam nadzieję, że ekipa dbająca o dość kiepską zieleń na naszej posesji nie będzie w tym roku tak okrutna.

Rozchodnik okazały. To roślina, którą bardzo lubię. Niezależnie od pory roku wygląda dobrze. Hm... strojnisia!

Nazwy tej bylinki nie pamiętam. Ma czerwone, maleńkie kwiatki, zebrane w niewielkie baldachy. Po kilkakrotnych przeprowadzkach, chyba znalała swoje miejsce.

Chaber górski. Obrywam przekwitające kwiatostany - wtedy potrafi kwitnąć przez kilka tygodni.

A to tulipany o trudnej do rozpoznania po liściach "maści".

Ten hiacynt w zeszłym roku kwitł u mnie na oknie. Zobaczymy jak sie będzie prezentował w ogrodowej scenerii.

A panna runianka całą zimę chodziła w zielonej sukience.

Dziwolągi

2011-03-25T20:34:00.001+01:00

To są poskręcane gałązki wierzby.

To jest rosnące na Polach Mokotowskich w Warszawie 'Plastic Bags Tree'.

A co to jest?

Sadzenie drzewek

2011-03-22T10:23:00.003+01:00

Na tej starej rycinie Andriollego widać dokładnie jak należy sadzić drzewka z odkrytym korzenie. Teraz jest na to najlepsza pora. Ziemi rozmarzła a rośliny są jeszcze w "stanie spoczynku" (lubię te ogrodnicze terminy).

Żródło: http://www.polona.pl/dlibra/doccontent2?id=796

Potrzebny jest ogrodnik i parobek. Parobek kopie dół, a ogrodnik baczy by dół był odpowiednio głęboki i szeroki (szerszy niż korzenie). Potem ogrodnik wbija nieco z boku dołu palik do umocowania drzewka. Ustawia drzewko pośrodku dołka i nakazuje parobczakowi zasypywać korzenie. Musi to robić delikatnie, by nie przesunąć rośliny. Sam od czasu do czasu lekko potrząsa drzewkiem, aby ziemia dotarła do wszystkich korzonków. Gdy dołek zostanie zasypany, parobczak lekko ugniecie ziemię w dołku, zrobi misę, by woda nie rozlewała się na boki i podleje roślinę. Ogrodnik przywiąże drzewko do palika. Potem pomocnik ogrodnika załaduje na "taczki" szpadle i łopaty i uda się za swoim mistrzem do następnych robót ogrodniczych. Czy macie pod reką takiego parobka?

Pochwała derenia

2011-03-12T19:18:00.000+01:00

Bardzo lubię derenie. Mają interesujące liście, stosunkowo łatwo jest je utrzymać w porządanym “rozmiarze” przez cięcie. No i mają taki miękki pokrój, który ułatwia zagospodarownie trudnych miejsc w ogrodzie, np. narożników. Dość szybko rosną, co jest zaletą w nowourządzanych ogródkach. W moim niewielkim ogrodzie mam ich kilka.

Pierwszy pojawił się dereń świdwa “Compressa'. Ten niewykły dereń wyrasta zaledwie do 80 cm wysokości, jego sztywne pędy pokrywają drobne zielone listki. Są one pokarbowane, przez co wyglądają jakby były nadmuchane i maja bardzo zielony kolor. Jesienią przebarwiają się na niespotykany czekoladowy kolor.

Kolejny krzew to dereń biały “Elegantissima'. Zimą ma czerwone pędy, a latem pokryty jest mnóstwem białobrzeżonych liści, wśród których ukrywają się białe kwiatostany.

Ten dereń można mocno przycinać, wypuszcza wtedy nowe czerwone pędy (te młode są szczególnie intensywnego koloru).

Ostatniego lata zakupiłam jeszcze jednego derenia świdwę “Mindwinter Fire'. Ten ma pomarańczowe pędy, a młode listki również nie są intesywnie zielone; ja w nich widzę takie pomarańczowe podbarwienie. Bardzo ciekawe jak się ma, teraz kiedy można podziwiać jego pędy. Muszę go odwiedzić w najbliższym czasie.

Jane Austen - Rozważna i romantyczna

2011-02-28T07:39:00.000+01:00

“Rozważna i romantyczna” była pierwszą wydaną powieścią Jane Austen. Ukazała się w trzech tomach na przełomie października i listopada roku 1811. Autorka ukryła sie pod stwierdzeniem “By a Lady”. Cena wynosiła 15 szylingów, a nakład 750 egz. W tym roku mija więc 200. lat od ukazania się tej powieści.

Dwie siostry Elonora i Marianna Dashwood i dwie postawy wobec życia. Akcja krąży wokół wyboru partnerów życiowych, mówiąc wprost zamążpójścia. Co zwycięży rozwaga czy uniesienia serca? Jak nauczyć się wyrażania uczuć, jak je okiełznać?

Wypadki autorka umieszcza najpierw w dworze Norland Park w hrabstwie Sussex, potem przenosimy się wraz z bohaterkami do Barton Cottage w hrabstwie Devon. Podróżujemy do Londynu w odwiedziny u ciotki i wracamy przez Clevland do Barton. Poza Londynem, nazwy miejscowości sa fikcyjne

Mimo zwracania szczególnej uwagi na opisy ogrodów w “Rozważnej i romantycznej” udało mi się znaleźć zaledwie kilka wzmianek na ten temat. Coż się zatem możemy dowiedzieć o sztuce ogrodowej z pierwszej powieści J. Austen?

Pierwsza siedziba - Barton Cottage była niewielkim domem farmerskim położonym dolinie, wśród lasów i łąk, nieopodal wioski Barton. Okolica oferowała piękne tereny spacerowe na okolicznych pagórkach. Z opisu dowiadujemy się, że przed domem znajdował sie mały zielony trawnik, na który prowadziła zbrabna furteczka. Domkowi musiał też towarzyszyć ogród, bo w rozdziale IX autorka napisała “ogród, dom i wszystkie otaczające przedmioty stały się dobrze znajome”.

O ogrodach Londynu nie dowiadujemy się wiele. W toku narracji wspomniane są jedynie Ogrody Kensington, towarzyszące pałacowi królewskiemu. Ten wspaniały park, zespolony niemal z Hyde Park, był i jest miejscem konnych przejażdżek (powozami), spacerów i pikników. Tłumy przyciągał szczególnie w niedzielę; nawet w marcu (tak jak w powieści), byle świeciło słońce.

Jane Austen w liście do siostry Kasandry z 25 kwietnia 1811 potwierdza jak bardzo londyńczycy lubili te spacery: “W niedzielę odbyłam miłą przechadzkę po ogrodach Kensington w towarzystwie Henry'ego, p. Smitha i p. Tilsona – wszystko wokoło tchnęło świeżością i pięknem.” Gwoli wyjaśnienia dodam, że Henry to starszy brat J.A., James Tilson to zapewne współudziałowiec spółki bankierskiej Austen, Mounde & Tilson. O tożsamości p. Smitha nic mi nie wiadomo.

Nieco więcej szczegółów daje się wydobyć z opisu dworu w Cleveland. Dwór, choć duży i dostojny nie posiadał parku, co autorka odnotowała skrupulatnie, więc z pewnościa jest to ważne spostrzeżenie.

Źródło:http://www.biodiversitylibrary.org

Do dworu wiodła żwirowa aleja wijąca się wśród pol, obsadzona drzewami i krzewami. Kończyła się przed domem. Na trawniku wkoło domu rosły jodły, jarzębiny, akacje, smukłe topole.

Źródło:http://www.biodiversitylibrary.org

W Cleveland znajdował się oczywiście ogród warzywny, drzewa owocowe, oranżeria. Ogrodniczego gospodartwa doglądał ogrodnik. Czasami zdarzały mu się nieprzewidziane wypadki i rozpaczał z powodu zbyt wcześnie wyniesionych na dwór kwiatów, które zwarzył nieprzewidziany nocny przymrozek.

W powieści znalazlam też fragment na temat angielskiego krajobrazu, ale w tym następnym odcinku.

Ogród Mehoffera

2011-02-18T17:35:00.001+01:00

W Muzeum Narodowym w Krakowie, a konkretnie w Domu Józefa Mehoffera odbywa się Weekend z Czerwoną Parasolką organizowany z okazji nabycia przez Muzeum obrazu artysty "Czerwona parasolka".

źródło: http://www.muzeum.krakow.pl/

Obraz namalował artysta w 1917 roku. Przedstawia widok ogrodu w ukochanej Jankówce położonej na Płaskowyżu Wielickim. Mehoffer odrestaurował dworek z XVIII wieku i założył położony na tarasach ogród.

Ogród, który był jego pasją i częstym tematem obrazów. Na schodach, pod czerwoną parasolką, pogrążona w lekturze - żona artysty.

Mała przerwa w zimowym maratonie

2011-02-06T14:46:00.000+01:00

Wystarczy trochę słońca, a bzy, forsycje, rozchodniki już drżą z niecierpliości, by rozwinąć pąki.

Z mojego parapetu

2011-01-19T21:20:00.000+01:00

Zimą tęsknię za kwiatami, ale tak się składa, że na moim parapecie mam zaledwie kilka kwitnących okazów.

Czerwone skórzaste kwiaty. To anturium, przez niektórych nazywane językiem teściowej. Nie wiedzieć czemu, bo ja tym określeniem kojarzę krasnokwiat (nota bene mający białe kwiaty i wcale niezbyt urodziwe, ale jeżeli są w obfitości dość wdzięcznie wygląda nimi obsypany).

Storczyk z odzysku. Dostałam od koleżanki w stanie opłakanym. Po 1,5 roku opieki, wcale nie zbytnio troskliwej (wystarczyło niezbyt obfite podlewanie i miejsce bez przeciągów) – kwitnie.

Żółte jak kurczaczek kalanchoe. Kiedyś w kwiaciarni oczy wyszły mi ze zdumienia jak pani kwiaciarka zaproponoała mi “kalasze”. O tempora, o mores! Czas umierać.

I jeszcze niepozorne białe kwiatki reo meksykańskiego nieśmiało wychylające się z konch umieszczonych w kątach liści. Tym przedziwnym koszyczkom roślina ta zawdzięcza angielską nazwę Moses in the Boat co można przetłumaczyć swobodnie “Kołyska Mojżesza” (takie tłumaczenie spotkałam jakiejś książce o uprawie roślin doniczkowych).

W ogrodach Jane Austen

2011-01-04T19:58:00.004+01:00

Rozpadający się, zaczytany egzemplarz “Dumy i uprzedzenia” Jane Austen wypożyczony z biblioteki. Nie dorobiłam się własnego. Przez długi czas wydawało mi się, że to wstyd trzymać taką “dziewczyńską” powieść na półce, ale w wieku mocno już dorosłym zainspirowana przez moją koleżankę miłośniczkę Masfield Park siegnęłam po latach po tę powieść. Ach te dreszcze na plecach i łezki spływające z kącików oczu. I potem niezapomiany serial BBC i oczy Colina Firtha.

Źródło: Wikipedia

Zainteresowałam się ogrodami i parkami opisywanymi przez Jane Austen. I odkryłam niestety, że za oceanem miłośniczka ogrodów i Jane Austin – Kim Wilson wydała książkę „In the Garden with Jane Austen”. Ostatnio nawet za twardą walutę nabyłam to niewielkie dziełko.

Autorka krzystając z listów i powieści Austen, zabiera nas w podróż po ogrodach XIX-wiecznej Anglii. Opisuje cottage gardens – wiejskie przydomowe ogródki (ogród w Chawton, obecnie Muzeum pisarki; Stevenson, gdzie się urodziła i napisala „Dumę i uprzedzenie”), ogrody przy posiadłościach (m.in. Godmersham Park, będący pierwowzorem posiadłości pana Darcego, Stoneleigh Abbey), miejskie parki (w Bath, parki Londynu).

Po lekturze tej książki postanowiłam jednak odbyć swoja podróż po ogrodach Jane Austen. Pierwszy przystanek zrobiłam jednak tak jak Kim Wilson w Chawton.

Źródło: Wikipedia; Autor Jahs. Lic. CC

W domu tym spędziła ostatnie lata życia (1809-1817). Napisała trzy tam powieści: Mansfield Park, Emma, Perswazje.

Pod tym adresem http://www.jane-austens-house-museum.org.uk/about/house_tour.htm można odbyć wirtualną wycieczkę po domu i ogrodzie.

Dom otoczony jest starym murem z czerwonej cegły, miejscami porośnietym mchem. Ogród skryty jest za nim. Ma typowy układ dla niewielkiego ogrodu przydomowego. Centralną część zajmuje trawnik a rabaty biegną wzdłuż granic. Do tego drewniana ławka z posarzałego drewna.

Rosną krzewy starych odmian róż o oszałamiającym zapachu, dużo jednorocznych kwiatów doskonale nadających się do bukietów i wazonów (czarnuszka Nigella tzw. Love-in-the-Mist, niebieskie ostróżki, chabry, białe ubiorki, kolombiny czyli orliki (od koloru gołębiego nazwwane, bowiem columba po łacinie znaczy gołąb), goździki 'Sweet Williams'. Złotokap, lilak (bez) i jaśmin to ulubione krzewy Jane. Dom ocieniają dęby; wychodowane zostały z nasion drzew, w których cieniu spacerowała Jane Austen. Wiadomo też z listów, że w ogrodzie rosły drzewa owocowe, a także poziomki i truskawki.

Następna stacja mojego dyliżansu to będzie któraś z powieści pisarki.

Mahonia

2010-12-27T20:56:00.000+01:00

Mahonia pospolita świetnie sprawdza się w ogrodach.

Po pierwsze jest zimozielona. Po drugie – wiosną obsypana bywa chmurą żółtych kwiatów; wtedy stanowi super akcent kolorystyczny. Po trzecie – rośnie doskonale nawet w cienistych zakąkach. Po czwarte – jej owoce są jadalne; można z nich robić kompoty i galaretki. Po piąte – ma lekko kolczaste liście; można wykorzystać ją na niewwielkie “obronne” żywopłoty. Po szóste, siódme i ósme – a to już wymyślcie sami...

Grudnik

2010-12-11T18:55:00.000+01:00

Za oknem zima. Gawrony I sroki okupują karmik (trochę zbyt mały na ich rozmiary).

A na okiennym parapecie zaczyna kwitnąć kaktus Bożego Narodzenia.

Co to za roślina?

2010-11-26T21:12:00.001+01:00

To Gunnera manicata (gunera olbrzymia). Rzadko spotykana w polskich ogrodach, bo w naszym klimacie przemarza. Wymaga odpowiedniego zabezpieczenia na zimę; najlepiej sprawdza się zbudowanie nad nią swoistego namiotu. Ale co za efekt! Wielkie dochodzące do 2, a nawet 3 metrów liście.

Zainteresowanym polecam watek poświęcony uprawie tej rośliny na forum ogrodniczym

http://forum.poradnikogrodniczy.pl/gunnera-manicata-vt1599.htm

Mój mały ogródek

2010-11-13T16:54:00.001+01:00

Mój ogródek jest bardzo mały, ma zaledwie 300 m2. Odziedziczyłam go zaledwie 5 lat temu w stanie kompletnego zaniedbania. Zdziczałe śliwy, grusze poszły pod topór. Trawnik to była niekoszona, poprzerastana darń, która wyrosła na przekopanym i niezagrabionym gruncie.

Usunięcie darni, która została przekompostowana, wyrównanie terenu zajęło nam pierwsze miesiące (a właściwie soboty) jego użytkowania.

W zimie przyszedł czas na sporządzenie projektu. Rosliny dostosowałam do stniejącej gleby - suchej i piaszczystej. Mimo to ciągle coś w nim zmieniam, ale ramy projektu pozostają.

Mój ulubiony widok, "pozyczony" nieco z sąsiedniego ogrodu.

Rabaty w cieniu drzew.

Bodziszki pod orzechem.

Kolekcja host.

Rojniki w donicy. Na zimę zakopuje ją w warzywniku.

Szałwie i rozchodniki.

Rabata z przodu fotografii wygląda teraz trochę inaczej. Na dalszym planie "srebrna rabata" ze starca welnistego i szałwi srebrnej.

Żurawki i hosta.

To dobry sposób na drzewa posadzone w traniku. Okrągła rabatka z roślin zadarniających.

Warzywnik - na tej glebie słabo rosną rośliny korzeniowe. Ale przy nawożeniu obornikiem doskonale udaje się fasolka szparagowa i cukinia.

Portrecik - Aster ericoides var. prostratus

2010-11-03T20:31:00.000+01:00

Gdy po raz pierwszy zobaczyłam tę roślinkę widziałam tylko, że to aster. Na tabliczce ustawionej na kolejnej kępie odczytałam nazwę “Aster ericoides var. prostratus”. Ile można się z takiej tabliczki dowiedzieć: ericoides a więc wrzosolistny; var. (varietas) - oznacza cechę wyróżniającą powstałą w naturalny sposób, a cechą tą jest płożenie się pędów (prostratus).

Osiąga wysokość 5-10 cm, z czasem może utworzyć puszysty kobierzec, obsypany we wrześniu i październiku masą drobnych, białych kwiatuszków.

Jesienne obrazki

2010-10-23T20:45:00.003+02:00

Jesień w tym roku jest wyjątkowo uboga w kolory. Liście były długo zielone, po październikowych przymrozkach nieco zżółkły. Ale ostatnie wichury wychłostały drzewami niemiłosiernie i wszystkie liście znalazły się na ziemi. A ekipy sprzątające parki latają teraz, podąrzając za modą, z odkurzaczami i przeszkadzają w jakże miłym szuraniu w złocistym dywanie. Wygrzebałam więc jesienne zdjęcia z mych ogrodowych wędrówek. Wszystkie zdjęcia pochodzą z ogrodu pokazowego wspaniałej szkółki pp. Szmitów, która mieści się w Pęchcinie koło Ciechanowa.

Urocze rabaty z traw, bylin i roślin jednorocznych. Na pierszym planie Werbena patagońska (Verbena bonariensis), która ww naszym klimacie jest w zasadzie rośliną jednoroczna, ale sama się rozsiewa i wyrasta w najmniej oczekiwanych miejscach.

Piękne pióropusze traw.

Tajemnicze zakątki w ogrodzie pokazowym.

Takiego jesiennego przebarwienia sumaka nie widziałam w parkach. Nie wiem jaka to odmiana, podejrzewam, że musi to być coś o postrzępionych liściach.

Piękne kolory: ambrowiec

i klon

Pomysł na zadarnienie dużej powierzchni świerkami (wydaje się, że to odmiana 'Nidiformis' świerka pospolitego). Te białe pnie to brzozy.

Pole berberysa w jesiennej szacie.

Kilka słów o pnączach

2010-10-09T20:40:00.003+02:00

Pnącza są w ogrodzie roślinami wielce użytecznymi. Szybko rosną, z związku z tym można uzyskać szybki efekt wizualny czy estetyczny, np. zasłonić brzydkie ogrodzenie, odciąć się od ruchliwej ulicy.

Cechą wyróżniającą poszczególne pnącza jest to w jaki sposób czepiają się do podpór. A więc:

- owijanie się pędami (aktynidia, wiciokrzew, kokornak); podpora musi byś mocna ale stosukowo cienka

- wąsy czepne (winnobluszcz, winnik, winorośl); podpora cienka

- ogonki liściowe ( powojnik); podpora cienka

- korzenie przybyszowe (bluszcz, trzmielina, milin, hortensja pnąca); najlepsza podpora to pnie drzew.

Wilec purpurowy nazywany też z angielska "Morning glory'. Piękne kwiaty tego jednorocznego pnącza podziwiać można rano lub wieczorem, ewentualnie w pochmurne dni.

Jesienne przebarwienie dławisza okrągłolistnego, tu świetnie sprawdził się na pergoli ukrytej w cieniu wyższych iglaków.

Naładniejszy z wiciokrzewów - pomorski 'Serotina'. Nie polecam wiciokrzewu przewiercienia (lonicera caprifolia) - ulubione pnącze mszyc.

A to gumi-jagoda czyli winnik zmienny 'Elegans' o dekoracyjnych liściach: ostro klapowanych, trójbarwnych biało-różowo-zielonych i niebieskich owocach.

Kokornak wielkolistyny (liście dorastaja do 30 cm średicy) - niestety kwiaty tego pnącza niezbyt przyjemnie pachną i wabią muchy. Nie polecam do sadzenia przy miejscach w których się siedzi; w innych - szczegolnie, gdy zachodzi konieczność szybkiego zasłonięcia, jak najbardziej. Wymaga mocnych podpór, najlepiej w formie pala i stanowiska cienistego.

Winnobluszcz trójklapowy to bardzo efektowne, pnącze dachówkowato ułożonych ciemozielonych, błyszczących liściach. Silnie rośnie do 10-20 m (1-2 m rocznie). Przytrzymuje się podpór wąsami z przylgami, które bardzo silnie przywierającymi donawet gładkiego podłoża.

Tak wygląda uprawa powojników w najbardziej znanej szkółce.

Sesja fotograficzna

2010-10-05T18:49:00.001+02:00

W roli głównej występuje Parthenocissus quinquefolia czyli winnobluszcz pięciolistkowy zwany dzikim winem. Oto jesienna gwiazda wśród pnączy.

Sadzimy cebulowe

2010-09-27T19:15:00.001+02:00

Wrzesień i październik to najlepsza pora na sadzenie roślin cebulowych takich jak narcyzy, tulipany szafirki, cebulice.

Cebulowe sadzimy do uprawionej ziemi (tzn. spulchnionej, nie ubitej). Najlepiej kierować się zasadą, że cebule sadzimy na taką głębokość, aby warstwa gleby nad cebulą była równa 2-3 wysokościom cebuli. Nie mierzę tego oczywiście, sadzę na oko; większe głębiej, mniejsze płytko. W bezśnieżne zimy dobrze jest też przykryć miejsce sadzenia korą lub liśćmi, ale dopiero tuż przed nadejściem mrozów, aby nie miały teraz zbyt ciepło. W zimy śnieżne – takie okrycie jest zbędne, śnieg to doskonała kołderka.

W tym roku sadziłam czosnki ozdobne (m.in. olbrzymi, katarawski) hiacynty, tulipany, narcyzy takie jakie rosły w babcinych ogródkach – białe z trąbką o pomarańczowej obwódce, psi ząb i jakieś wynalazki zakupione w supermarkecie. Część cebul wsadziłam w koszykach. Nie dlatego, że mają one chronić przed nornicami (jak na mój gust są za płytkie), ale po to abym w lecie łatwo je odnalazła i wykopała.

Jesienne impresje

2010-09-19T13:09:00.004+02:00

Jesień kalendarzowa zawita do nas w przyszłym tygodniu. A w moim ogrodzie jesienne barwy, ostatnie kwitnące rośliny. Ogród powoli przygotowuje się do odpoczynku.

Ostatnie kwiaty powojnika

Rozchodniki w pełnej krasie

Peonia przybiera jesienne kolory

Rudbekia - miejscowy mieszaniec. Sama się wysiewa

Dalie nadal kwitną, choć kolory nie są już tak intensywne. Sukcesywnie usuwam przekwitłe kwiatostany, a dalie kwitną do pierwszego przymrozka, bo niestety zaraz potem zamierają.

Motyle oblegają kwiaty budlei

Ten krzew bardzo lubię. W lecie ma liście o odcieniu zieleni, który bardzo lubię. Na swoj uzytek nazywam ten kolor aksamitną zielenią. A na jesieni - taki kolor liście, że mimo niepozornego wzrostu, trudno nie zatrzymać na nim wzroku. Proszę państwa oto tawuła brzozolistna.

Złociste iglaki

2010-09-08T17:24:00.002+02:00

Iglaki o złocistych lub żółtych igłach mogą być interesującym akcentem kolorystycznym w ogrodzie. Zastosowane jako żywopłot stanowią tło zarówno dla roślin o kolorowych: czerwonych czy bordowych liściach jak i dla krzewów i drzew o liściach zielonych. Nadają się też do kontrastowych zestawień na rabatach. Sadzone pojedynczo mogą być eksponowane w zestawieniach z niskimi roślinami okrywowymi lub trawnikiem.

Kompozycja ze złocistych iglaków

Jałowce płożące

Cis

Żywotnik i cyprysik groszkowy

Cyprysik

Ogrody księżnej

2010-09-02T19:01:00.001+02:00

Ta ksiązka jest moim obiektem porządania. Ukazała się w 1805 roku i jest poświęcona projektowaniu ogrodów. Nosi skromny tytuł "Myśli różne o sposobie zakładania ogrodów", a została napisana Izabelę, a właściwie Elżbietę, z Flemingów Czartoryską. Niezwykłą kobietę, mecenaskę sztuki, żonę księcia Adama Kazimierza Czartoryskiego. W Puławach wokół rezydencji stworzyła park krajobrazowy w stylu angielskim, umieszczając w nim szereg budowli ogrodowych i rzeźb. Według jej planu zbudowano w parku Świątynię Sybilli, pierwsze polskie muzeum gromadzące pamiątki narodowe.

W traktacie zaproponowała rozwiązania projektowania przestrzeni, z których i dziś czerpią architekci krajobrazu: szukanie idei, kształtującej scenariusz ogrodu, wykorzystanie rzeźby terenu, drzew i krzewów, budowli, elementów małej architektury, jak również podkreślała znaczenie funkcjonalności wyrażającej się w prowadzeniu alei, ścieżek, szpalerów, otwarć widokowych na otaczający krajobraz. W poradniku propagowała nowatorską na owe czasy ideę komponowania ogrodów z roślinności rodzimej.

Jako soliter sprawdza się wyraziste drzewo np. brzoza. Otaczają ją rabaty-klomby z niewielkich krzewów.

"Klomb polski" trafił do książek o historii ogrodów.

Oryginalny podpis pod ryciną brzmi: "Osłonienie budynku potrzebnego a brzydkiego".

Na małe klomby księżna proponowała lilaki, berberysy, kaliny, róże i byliny. np. floksy, peonie.

Szpalery mogą wyglądać pięknie; nie muszą koniecznie być z topól włoskich. Na tym przykładzie widać jak wyraziste może być zastosowanie rytmu w ogrodzie.

Ukryta granica ogrodu zwana "aha" (obniżenie terenu, rów).

PS. dzieło dostępne jest pod adresem

http://www.polona.pl/dlibra/doccontent2?id=24937&from=&from=generalsearch&dirids=1&lang=pl

Rozchodniki

2010-08-24T20:22:00.000+02:00

Uwielbiam rozchodniki. Szczególnie dwa Sedum 'Matrona" i Sedum spectabile 'Briliant'. Często stosuję je w projektowanych ogrodach. Wytrzymałe na warunki glebowe, zadowalają się nawet bardzo ubogim w składniki odżywcze podłożem. Nie potrzebują zbyt dużo wody. Te, które kwitną jesienią mają jeszce tę zaletę, że od wiosny do jesieni zdobią ogród. Najpierw swoimi liścimi, interesującym pokrojem, kolorem liści i pędów. Pod koniec lata zaczynaja rozwijać się baldachy kwiatów: od białego, poprzez blade, beżowe róże do mocnej purpury. Nawet zimie zeschnięte kwiatostany, przysypane śniegiem wyglądają ponętnie.

Ogrodowe scenki rodzajowe

2010-08-19T07:01:00.000+02:00

Za oknem słyszę głosy o charakterystycznej barwie; domyślam się, że właściciele lubią piwo i być moze mocniejsze trunki. Zdanie wyłowione z gwaru brzmiało nastepująco: Jak są młode to są ładne. Jak się zestarzeją to nie wyglądają dobrze.
Podejrzewałam oczywiście, że komentarz dotyczył pań. Wyjrzałam, aby się przekonać co to za zdobywca serc niewieścich śmie wypowiadać tak radykalne sądy. I co za zdziwienie; opinia owa dotyczyła rosnących w rzędzie bukszpanów. Panowie, dość powierzchownie znający się na ogrodnictwie, komentowali ich wygląd. A dodam, że pod oknem, obok schodów, na łagodnej skarpie rosną dwa szeregi bukszpanowych kul odmiany 'Suffruticosa' o naturalnie kulistym pokroju. Niestety, kilka z nich jest zwykłymi bukszpanammi. Niecięte regularnie wybujały ponad szereg i szpecą dość przemyślane założenie. Rozmawiający pod oknem panowie zajmują się pielęgnacją tego terenu i ostatnio widziałam jednego z nich jak próbował zaprowadzić porządek w tym bukszapnowym bałaganie, ale po przycięciu jednego krzewu zrezygnował. Może to i dobrze, bo bukszpany tnie się do końca czerwca.

Poniżej rzeczone bukszpany w zimowej szacie.

Dziś panowie majestatycznie schodzili po schodach. Bukszpany asystowały w procesji. Na przedzie zstępował pan dzierżący w dłoniach dwa szpadle. Za nim postępował pan bez jakichkolwiek atrybutów ogrodnika - rozumiem osoba w towarzystwie najważniejsza. Pochód zamykał "grabaż drzew", niosący na swym ramieniu wykopany przed chwila z rabaty kikut cyprysika groszkowego, który po zimie wyglądał coraz gorzej, az zesechł i został wykopany. Tak to jest z tymi ezgotycznymi roślinami. Rosną, rosną, aż pewnej zimy...

Korzeniowy problem

2010-08-10T21:14:00.001+02:00

Kupujemy drzewa i krzewy w pojemnikach, bo boimy się, że te sadzone bez bryły korzenowej nie przyjmą się w nowym miejscu. Ta obawa jest nadmierna. Przy zachowaniu terminów i zasad, nazwijmy to szumnie "sztuki sadzenia", rośliny z tzw. odkrytym korzeniem dobrze się przyjmują, a potem wspaniale rosną, czasami lepiej niż te sadzone z donic.
Dlaczego tak się dzieje? Korzenie w pojemnikach mają ograniczoną przestrzeń życiową. Im dłużej rosną bez przesadzania (a dzieje się tak w centrach ogrodniczych, szczególnie w przypadku droższych roślin, które "długo się sprzedają") tym mniej w doniczce ziemi, a więcej korzeni. Nie rozrastają się one swobodnie, tylko kręca w kółko tworząc gęstą plątaninę. Po wyjęciu takiej rośliny z doniczki ogarnia nas rozpacz. Co zrobić z tym kołtunem, z tą sfilcowaną skorupą otaczająca bryłę korzeniową?
Zdecydowanie trzeba uszkodzić taką przerośniętą bryłę korzeniową, w przeciwnym razie nowe korzenie będą nadal kręcić się za swoim wyimaginowanym ogonem, a roślina będzie mało stabilna - nie będzie korzeni bocznych. Przy mniejszych bryłach po prostu te pozwijane pędy obcina się sekatorem, rozrywa sfilcowana powierzchnię palcami, a przy większej bryle przecina się korzenie szpadlem lub nożem mniej więcej na glębokość 1/3 bryły korzeniowej.
Przerobiłam to na własnej skórze. Zachęcona artykułem na temat grusz japońskich kupiłam taką jedną, dość wyrośniętą. Okazało się, że korzenie też ma dość wyrośnięte i zwinięte w klębek. Rozluźniłam je nieco i wsadziłam. Po trzech latach grusza nie urosła ani na jotę. Po wykopaniu okazało się, że korzenie nadal sa zwinięte i nowych nie widać. Zdacydowanie ciachnęłam je. Grusza zaczęła rosnąć!

Ozdoba ogrodu

2010-07-28T18:55:00.001+02:00

Dalie, georginie... nazwy piękne i pełne dostojeństwa. Pomponowe, pojedycze, półpełne, kaktusowe – każdy znajdzie coś dla siebie.

Pochodzą z Ameryki Środkowej, nie lubią naszych chłodów. Waży je pierwszy jesienny przymrozek. Sprawają kłopoty w przechowywaniu, ale nie mogę ich nie posadzić w swoim ogródku. Na przechowywanie mam zresztą świetny sposób. Wykopuję je z ziemią, nie otrząsam jej, wkładam razem do kartonu, przykrywam jakąś starą ścierką i chowam do nieogrzewanej (ale nie narażonej na mróz) piwnicy. Świetnie się przechowują.

Migawki z Nałęczowa

2010-07-22T21:00:00.001+02:00

Krótki wypoczynek w Nałęczowie. Park zdrojowy trochę zaniedbany, trochę staroświecki (szałwia błyszcząca + starzec – okropnie nie lubie tej szałwi, to chyba uraz z czasów szkolnych praktyk – pikowanie itp.). Dalie I żeniszek posadzone równo w rządkach. Ogrodnik nie wie chyba, że sadzenie na mijankę (w cynek) da lepszy efekt zasłonięcia powierzchni.
W parku znajduje się galeria rzeźb kamiennych I betonowych. Od ostaniej wizyty parę lat temu przybyła też ogólnopolska odllewana konfekcja rzeźbiarska: Bolesław Prus siedzący na ławeczce opodal swego, jedynego Muzeum (nawiasem – bardzo podłego), kaczka ze stadem kaczątek, rower w modelu z początków jego historii. Te metalowe rzeźby wzbudzają powszechne zainteresowanie. A ja w nich nie gustuję. Mnie podoba się niepozorna rzeźba stojąca przy wejściu do pijalni czekolady. Nic o niej nie wiem, przewodnik po Nałęczowie diabeł przykrył ogonem.

Róże

2010-07-14T20:44:00.001+02:00

Witam po niemal miesięcznej przerwie. Zmęczenie materiału ludzkiego i brak aparatu. Ciągle fotografuję pożyczanymi i nadal nie wiem na jaki się zdecydować.

W październiku opisywałam, jak sadziłam róże. Teraz kwitną. Co za radość!!!

Muszę jeszcze znaleźć kartkę z odmianami, bo moja stała pomocnica w pracach ogrodowych - mama - dążąc do idealnie zadbanego i uporządkowanego ogrodu "uprzątnęła" z krzaczków tabliczki z nazwami.

Kilka rozwiązań do ogrodu

2010-06-16T18:46:00.001+02:00

Wstęga koloroych liliowców wijąca się wokół oczka wodnego.
Tajemnicze przejście między dwoma kolumnowymi iglakami.

Choina kanadyjska w sąsiedzwie host. Kamienie sugerują, że rośliny posadzono na skarpie. Świetne zestawienie do cienia.

Kontrastowe zestawienie kolorystyczne znakomicie podkreśla urodę cyprysika.

Łąka kwietna zamiast trawnika.

Sadzenie roślin w dużych grupach.

Mój pierwszy powojnik

2010-06-13T21:15:00.000+02:00

Uprawa powojników wydawała mi się niezwykle trudna na mojej piaszczystej działce. Kilka lat temu zafundowałam sobie jednego wielkokwiatowego, który kwitnie w czerwcu. Chyba się zadomowił, bo mimo, że nie dbam o niego zbyt intensywnie i nadal nie wiem jak go przycinać, zachwwyca mnie swoimi kwiatami.
Drugi był powojnik z grupy Viticella. Mam go ze trzy lata. Coś musiało mu nie służyć, bo nie zakwitł jeszcze ani razu. Chyba za bardzo mu dokuczałam (ciagłe przesadzanie roślin na rabacie obok, walka z karpą róży), ale widzę, że w tym roku nie poskąpi mi kwiatów.
W zeszłym roku zachwycona aksamitnymi płatkami kwiatów o głębokim fiolecie zakupiłam jeszcze jeden. Czekam, niedługo rozwinie pąki. To odmiana 'Viola'.
A ta poniżej - bez nazwy.

Polecam adres http://www.clematis.com.pl/

Irys

2010-06-03T18:41:00.000+02:00

Dzisiejsze spotkanie z boginią Iris, rozpinająca wielobarwną tęczę na niebie, wiele mnie kosztowało. Obtarty łokieć, potłuczone kolana, porysowane okulary. Tak zapamiętale podziwiałam kosaćce kwitnące w mijanych ogrodach, ze się potknęłam na równej drodze. Największe zdziwienie mego towarzysza w spacerach po ogrodach i życiu wywołało to, że ratując się przed upadkiem pogubiłam buty. Ale uratowałam aparat...

Recykling ogrodowy

2010-05-25T21:08:00.000+02:00

Kilka przykładów znalezionych w Internecie na drugie życie przedmiotów. Do ich całkowitego unicestwienia. Podoba mi się ta idea, ale nie wiem czy miałabym tyle odwagi by zastosować ją w swoim ogrodzie. Choć właściwie krzesło jest niemalże neutralne.
Te buty to napewno są w ogródku jakiejś wielbicielki "Seksu w wielkim mieście" i jej głównej bohaterki - właścicielki całej kolekcji.

Te dwa przykłady powinny być inspiracją dla wielbicieli piwa i wód mineralnych.

Dąbrówka

2010-05-16T20:57:00.000+02:00

Dąbrówka - wszyscy wiemy, że to czeska żona Mieszka I. Ale ja nie o niej, a o małej rozłogowej bylinie, także obdarzonej tym mianem. Właśnie kwitnie. Co na nią spojrzę to natychmiast przypomina mi się czeska księżniczka. A nazwę pewnie wzięła od dąbrowy, w której wyrastała wśród młodych dębczaków.

Patriotyczne tulipany

2010-05-09T15:40:00.001+02:00

Spóźniły sie nieco w tym roku. Od trzeciego maja juz tydzień, a one dopiero teraz rozchylają pąki. Mam w ogrodzie takie patriotyczne tulipany.

Sofiówka

2010-04-29T18:02:00.002+02:00

Park Zofiówka został załozony przez Stanisława Szczęsnego Potockiego, przywodcę konfederacji targowickiej, dla ukochanej żony (trzeciej z kolei) Zofii, pięknej Greczynki i nazwany na jej cześć "Sofiówką" (od imienia).
Krajobrazowy park według projektu kapitana Ludwika Metzella powstały w malowniczym jarze rzeki Kamionki, uchodzi za jeden z najwiekszych parków świata.
Architektura ogrodowa, te wszystkie mosty, mostki, kaskady sztuczne groty, stawy i strumienie, malowniczo skomponowana roślinność, z rzadkimi okazami drzew sprowadzanych z Krymu i Turcji do dziś wprawiają w zachwyt. Poeta Stanisław Trembecki zachwycony pieknem parku i mocno wspomagany finansowo przez Potockiego napisał poemat na cześć Zofii i Sofiówki.

Ryciny (akwatinty) Wilhelma Friedricha Schloetterbecka z widokami parku pochodzą z luksusowej edycji poematu w tłumaczeniu francuskim, która ukazała się w Wiedniu w 1815 roku.

(do obejrzenia na http://www.polona.pl/)

Magnolie, magnolie

2010-04-27T18:30:00.000+02:00

Tydzień temu byłam w Pałacu w Wilanowie, a tam wielki remont pałacowych ogrodów. Wracają do barokowego designu. I zaskoczenie - osłonięte pałacowymi murami kwitną magnolie. W podwórku gospodarczym, niedostępnym dla zwiedzających, przed zabytkowym domkiem ogrodnika w pełnej krasie kwitnie magnolia gwiaździsta.

Na zdjęciach magnolie z Ogrodu Botanicznego Uniwersytetu Warszawskiego.

Pamięci prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego i ofiar katastrofy pod Smoleńskiem

2010-04-11T11:26:00.000+02:00

W sposób szczególny w mej pamięci pozostaje ksiądz infułat Zdzisław Król, który kilkanaście lat temu w kościele Wszystkich Świętych na placu Grzybowskim udzielił mi sakramentu małżeństwa.

Jakie kwiaty niosła Małgorzata

2010-04-05T11:35:00.001+02:00

Wielkanoc. Zawsze w okolicach świąt Zmartwychwstania nachodzi mnie chęć na powrót do “Mistrza i Małgorzaty” Bułhakowa. Podobno czas powieści można umiejscowić właśnie w Wielkanoc 1936 roku.

Wczoraj na świetnym portalu http://www.iplex.pl/ oglądałam odcinek rosyjskiego serialu. W tym odcinku Mistrz spotyka Małgorzatę w zaułku nieopodal ulicy Twerskiej. Któż nie zna tego fragmentu: “Niosła obrzydliwe, niepokojąco żółte kwiaty! Diabli wiedzą, jak się te kwiaty nazywają, ale są to pierwsze kwiaty, jakie się wiosną pokazuja ww Moskwie. Te kwiaty rysowały się bardzo wyraziście na tle jej czarnego płaszcza. Niosła żółte kwiaty! To niedobry kolor! “
Chwilę potem te żółte kwiaty lądują w rynsztoku. Mistrz nie lubi żółtych kwiatów. On lubi róże. Kwiaty niesione przez Małgorzatę były okrzykiem rozpaczy. Mistrz w porę wyszedł z restauracji na Arbacie i uległ nagłemu uczuciu. Dodam, że żółty w powieści to nie tylko symbol światła, ale i szaleństwa.
Jakie kwiaty niosła Małgorzata? Żółty wiosenny kolor kojarzy się z forsycjami, narcyzami zwanymi popularnie żonkilami lub tulipanami. Ja szczególnie przywiązana jestem do żółtego pęku tulipanów.

Ale podobno to były mimozy.

PS. Ostatnio (sierpień 2011) zglębiłam nieco temat mimozy. Otóż mimozą w Rosji nazywana jest również akacja srebrzysta (rośnie m.in. na Krymie). Jest to (a na pewno był w latach 30-tych) pierwszy wiosenny kwiat w Moskwie. Bardzo często wręczany kobietom z okazji 8 marca. Małgorzata niosła więć mimozy-akacje.

Kolor w ogrodzie - czerwień

2010-03-30T20:28:00.000+02:00

Energetyzująca czerwień w ogrodzie sprawia niemałe kłopoty. Silnie odziaływuje na nasze zmysły i trudno łączy się z innymi barwami. Jednak towarzystwo zieleni pozwala docenić jej walory. Najlepiej sprawdza się w miejscach, które szczególnie chcemy wyeksponować, np. przy wejściu do domu.

Róże - królowe ogrodu

Klon palmowy

Perukowiec podolski

Berberys

Zwykła grusza (ulęgałka)

I jeszcze raz róże, tym razem o pojedynczych kwiatach

Czerwone pędy derenia w całej krasie można podziwiać od jesieni do wiosny

To chyba jakaś odmiana tawuły w jesiennym przebarwieniu

Dalie

Groszki do wiejskiego ogródka

I rajskie jabłuszka na deser.

Beton w ogrodzie

2010-03-22T17:51:00.000+01:00

Zakupiłam ostatnio cienką książeczkę zatytułowaną “Beton w ogrodzie” wydaną przez Związek Polskich Fabryk Cementu. Książeczka ma prawwie 80 lat, została wydana w 1933 roku. Beton w ogrodzie – to dziś się nam źle kojarzy; najczęściej z kostką betonową i okropnymi parkanami.
Ale coraz częściej w projektach i realizacjach czołowych twórców ogrodów pojawiają się zaskakująco designerskie elementy małej architektury wykonane z uszlachetnionego betonu.
A poniżej kilka ciekawych propozycji z pożółkłych kart mojej książeczki.

Balustrada

Pergola połączona z ozdobną ławką

Ogrodzenie

Ławka

Betonowy wazon

Rośliny okrywowe. Odsłona II

2010-03-14T18:56:00.002+01:00

Zima przedłuza się, nadal nie mogę obudzić się z zimowego snu i wyleźć z matecznika, by żwawiej zapełniać treścią mój Wirtulny Ogród.
Dziś kolejna porcja roślin okrywowych. Tym razem krzewinek i krzewów.

Dereń kanadyjski

Runianka japońska

Irga Dammera

Irga położona 'Little Gem'

Jałowiec płożący 'Wiltoni'

Trzmielina Fortune'a na pierwszym planie, w tle irga

Pochwała roślin okrywowych – odsłona I

2010-02-20T21:17:00.001+01:00

Chwasty, chwasty, chwasty... Zmora niejednego miłośnika ogrodów. Bolące plecy, godziny spędzone na walce z zielonym paskudztwem. Godziny ktore miały być przecież poświęcone na kontemplację piękna otaczającego nasz wypieszczony domek. A to łopucha niedaje nam spać, a to skrzyp wywołuje ból zebów na samo wspomnienie tej nazwy.

Niektórzy, niestety coraz liczniejsi, stosują jako środek zapobiegawczy agrowłókninę przysypaną dla niepoznaki korą. Ja jestem zwolenniczką roślin okrywowych. Ich zaletą jest to, że szybko zarastają duże powierzchnie, a chwasty nie mają przy nich szansy. Gęsta okrywa sprawia też, że gleba pod nimi jest wilgotna i utrzymuje się w niej stała temperatura. Rośliny dbają same o siebie, nawet nawożenie można ograniczyć do minimum.

Z pozoru wydaje się, że taki typ roślinności będzie bardziej pasował do ogrodów naturalistycznych. Sądzę jednak, że jednolite, łanowe nasadzenia z runianki japońskiej czy barwinka sprawdzą się i w ogrodach nowoczesnych. Ważne jest, jak zawsze, dostosowanie roślin do gleby którą mamy w ogrodzie.

Macierzanka – miejsca słoneczne, gleba niezbyt żyzna.

Macierzanka piaskowa, w tle jałowiec płożący, także świetna roślina okrywowa.

Macierzanka cytrynowa

Barwinek - roślina polecana zarówno na miejsca słoneczne jak i cieniste; gleba próchniczna, ale przepuszczalna, wilgotna, ale i na suchszych w cieniu daje sobie radę.

Rozchodnik kaukaski – stanowisko słoneczne, gleba sucha, jałowa.

Powojnik bylinowy – miejsca słoneczne, gleba żyzna, dostatecznie wilgotna.

Ciąg dalszy nastąpi

Kamień w ogrodzie

2010-02-09T18:23:00.000+01:00

Kamień w ogrodzie ma same zalety. Ładny, trwały i dobrze komponuje się z roślinami.
W urządzaniu terenów zieleni wykorzystuje się bardzo twarde skały magmowe: granit, sjenit, bazalt; miękkie skały osadowe: piaskowiec; dość kruche sały przeobrażeniowe: kwarcyt, serpenit.
Granit jest szary, różowy, biały, czarny. Nadaje się na nawierzchnie, murki, ogrodzenia, do oczek wodnych i na ogrody skalne. Sjenit ma kolor szary, który można określić jako sól z pieprzem. Jest bardziej wytrzymały na złe warunki od granitu. Ale najbardziej wytrzymały jest bazalt – ciemnoszary, prawie czarny. Dobrze wygląda w kompozycjach z szarościami; ma jednak jedną wadę – po deszczu jest bardzo śliski.
Piaskowiec ma zróżnicowane barwy, może być beżowy, żółty, zielonkawy, a nawet czerwony i biały. Przy tym muszę nadmienić, że im ciemniejszy tym twardszy. Nadaje się na murki oporowe; dobrze komponuje sie z cegłami i drewnem. Piaskowiec można impregnować i stosować w zbiornikach wodnych.
Kwarcyty bywają jasnoszare, szaroniebieskie, brązowe lub żółtoczerwone, sprawiają wrażenie jakby były przejrzyste. Z płyt kwarcytowych można układać nawierzchnie, budować kaskady wodne czy ogrody skalne. Sjenit natomiast szczególnie nadaje się do budowy kaskad, bowiem jego zielonkawa barwa wydobywana jest przez wodę.

Kamienny ptak - ogrodowa biżuteria

Skarpa

Choina kanadyjska, hosty i kamienie

Podjazd z kostki granitowej

Poidełko

Ogrodzenie z kamiennymi elementami

Rabata zrobiona na szaro

2010-01-18T18:26:00.000+01:00

Szałwia srebrna, czyściec wełnisty, lawenda ....
Niektórym miłośnikom ogrodów mogą sie wydawać smutne. Co to za kolor szary?!
Odpowiadam: piękny. A w odpowiedniej oprawie, i w odpowiednim natężeniu niezwykle przyciągający wzrok. Zaskakujący znajomych, gdy mówimy o swojej ulubionej “srebrnej rabacie”. Fakt, że trudno komponuje się z innymi kolorami. Ale sama natura podpowiada jaka barwa najlepiej go dopełni. Kwiaty szarawej kocimiętki, lawendy czy czyśćca są fioletowe. Ja uzupełniam swą srebrna rabatę jednorocznymi białymi smagliczkami.

Miłośnikom szarości podrzucam kilka propozycji:

Lawenda

Kocimiętka

Szałwia srebrna

Bylica

Kostrzewa sina

Gęsiówka kaukaska